maandag 18 februari 2008

Hoe zit dat nu met die Moslimbroeders?

Deze voormiddag toog ik opnieuw naar het hoofdkwartier van hizb at-tagammu, waar ik een interview had met Hussein Abdelrezik (ik neem gewoon de transcriptie over die ze zelf hanteren, let er dus niet teveel op), de secretaris-generaal van de partij en een joviale kerel. Binnen twee weken houdt de tagammu een algemeen congres, waarop een nieuw bestuur wordt verkozen en de politieke lijn wordt besproken. Aangezien de beginsessies openbaar zijn, zal ik waarschijnlijk wel eens een kijkje gaan nemen.


Hussein Abdelrezik (rechts ;)

Na het interview met Hussein had ik nog een kort gesprek met de hoofdredacteur van al-ahali, die de ex van Nawlad Darwish bleek te zijn; ook in Egypte is de wereld van de linkerzijde klein...

Toen ik 's middags mijn honger in een van de straten nabij Midan Talat Harb wilde stillen, trof ik een etablissement aan met op de kaart het mysterieuze gerecht "spaghetti polonaise". Uitermate nieuwsgierig (en ontzettend naïef) bestelde ik deze exotische pasta uit het verre Polen om even later een doodgewone spaghetti bolognaise voorgeschoteld te krijgen. Logisch natuurlijk, maar soms staat een mens versteld van zijn eigen onschuld.

Na deze verrukkelijke Poolse specialiteit ging ik naar het metrostation Sadat op het Midan Tahrir om mijn eerste ritje met de enige efficiënte dienst in heel Caïro (volgens bijna alle commentatoren) te maken. Tot mijn verbazing verliep dit uitermate vlot; ik nam de metro in de goede richting (Cairo University), de machine aan de ingang verslond mijn kaartje niet, ik stapte niet per ongeluk op in de vrouwenwagon (er zijn speciale vrouwenwagons voorzien waar mannen niet opmogen, hoewel vrouwen wel in de mannenwagons mogen zitten), en ik wist zonder kleerscheuren af te stappen.

Na een hele toer rond de gigantische campus van de Cairo University kwam ik eindelijk bij de hoofdingang, waar ik mezelf moest aanmelden en identificeren. Opvallend was de dreigende aanwezigheid van zwaar bewapende politieagenten rondom de campus, alsof de universiteit een gevangenis van gevaarlijke kennis was die elk moment kon ontsnappen. Aangezien aan de Cairo University geen buitenlanders mogen studeren, bevond ik me weldra als enige vreemdeling op de universitaire gronden, tussen honderden Egyptische jongens en (giechelende) meisjes. Na creatieve interpretatie van de Arabische richtingaanwijzingen belandde ik tenslotte in het kantoor van Hassan Hanafi. In tegenstelling tot mijn vorige gesprekken was het deze keer mijn gesprekspartner die mij het vuur aan de schenen legde en vragen stelde over mijn doctoraatsvoorstel. Na het enthousiasme van de voorbije dagen inzake mijn project was het ontnuchterend te beseffen dat ik nog veel werk voor de boeg heb indien ik Arabische bronnen voor mijn onderzoek wil gebruiken. Ik vrees dat het verbeteren en oefenen van mijn Arabische taalkennis in de komende maanden mijn prioriteit moeten worden.

Nu ik verscheidene figuren ter linkerzijde geïnterviewd heb, merk ik een duidelijke dissonantie op in hun discours over de Moslimbroeders. Volgens Nawlad bestaat er een kleine, linkse en democratische factie binnen de Moslimbroeders, die echter door de leiding wordt onderdrukt. Fakhry van zijn kant meent dat de Moslimbroeders een groter gevaar voor de Egyptische samenleving vormen dan Mubarak zelf, aangezien ze reactionaire waarden aan een prokapitalistisch beleid koppelen en daarbij op de lagere klassen en de middenstand steunen. Hussein stelt dat de Tagammu tussen 1995 en 2000 met de Moslimbroeders heeft samengewerkt, maar dat deze coalitie ophield te bestaan eens bleek dat de Moslimbroeders weldegelijk voor een religieuze staat ijveren, waar weinig plaats voor vrouwenrechten en religieuze minderheden zoals de Kopten is. Hassan daarentegen, die door de communisten als een Moslimbroeder wordt beschouwd en door de Moslimbroeders als een communist, betoogt dat men nergens in de publicaties en redevoeringen van de Moslimbroeders een oproep voor een strikte religieuze staat of een anti-Koptische houding kan terugvinden en dat zijn idee van sociale rechtvaardigheid en "islamitisch links" nog steeds een belangrijke invloed heeft op de politiek van de Moslimbroeders. Momenteel tast ik nog in het duister, maar tegen het einde van mijn verblijf hoop ik toch een eenduidiger beeld te krijgen van de aard van de Moslimbroeders op dit moment.

3 opmerkingen:

ruleant zei

Wees blij dat ze je geen leeg bord hebben gebracht en dat je spaghetti vervolgens in stoet van de keuken door het restaurant naar je tafel is getrokken om vervolgens in je bord te springen. ;)

BTW: Het interview/gesprek/ondervraging die je hebt gehad met die prof, was dat in't Arabisch? Of spreek je ginder vooral Engels?

Brecht zei

Wat denk je ;-)
Ik wilde dat ik in staat was om zo'n conversaties in het Arabisch te voeren, helaas... ik ben nu al blij als de taxichauffeur begrijpt waar ik naar toe wil...

ruleant zei

Je weet nooit, hé. :)
De kans bestaat dat je na een week ondergedompeld te zijn in een Arabisch taalbad, je plots vloeiend Egyptisch spreekt.

BTW: Woensdag ga ik naar de VUB, maar ik verwacht geen zwaarbewapende bewakers aan de ingang, integendeel. Op mijn vraag of ik mij ergens diende aan te melden alvorens de campus te betreden, kreeg ik als antwoord : 'Als je met de wagen komt, gelieve dan je nummerplaat op te geven', waaruit ik opmaak dat als ik te voet ben, ik gewoon mag binnenwandelen. Lichtjes andere mentaliteit, dus.