vrijdag 15 februari 2008

Tagammu en het Nachtleven

Gisteren werd ik opnieuw ondergedompeld in een wereld vol tegenstellingen. Om 14u had ik op het Midan Talat Harb afgesproken met Ahmed Belal, mijn contactpersoon. Hij bracht me naar het hoofdkwartier van de hizb at-tagammu, de grootste linkse oppositiepartij in Egypte, waar ook hun krant, al-ahali, wordt uitgegeven. Ahmed zelf werkt als journalist bij de krant en zit in het bestuur van een progressieve jongerenbeweging die met de Tagammu verbonden is.

Eens ik in het HQ aangekomen was, met de redactie had kennisgemaakt en mijn plannen uit de doeken had gedaan, begon Ahmed allerlei prominente figuren ter linkerzijde te bellen om een afspraak met mij te maken en tevens gaf hij mij een waslijst aan telefoonnummers om zelf te doorploegen. Dit was meer dan ik ooit verhoopt had! Plots zat mijn hele dagplanning van de komende week vol met interessante ontmoetingen:
  • za 16 feb:
    • voormiddag: bellen naar Muhammad Sa'id, vice-voorzitter van het al-ahram centrum voor politieke en strategische studies en hoofdredacteur van de linkse gazet al-badil, en Nabil Zaki, de ex-hoofdredacteur van al-ahli, om een afspraak te maken
    • 12u afspraak met Nawlad Darwish, voorzitster van de 'nieuwe vrouw' beweging en dochter van een belangrijk figuur ter linkerzijde tijdens de jaren '70
    • 16u bijeenkomst met Ahmed
  • zo 17 feb:
    • 12u afspraak met Fakri Labib, organisator van een solidariteitscampagne
  • ma 18 feb:
    • 11u afspraak met de secretaris-generaal van de Tagammu-partij
    • 15u afspraak met prof. Hassan Hanafi
  • woe 20 feb:
    • 15u afspraak met de voorzitter van het centrum voor mensenrechten in Egypte
  • za 23 feb:
    • 11u afspraak met dr. Amal Abdelhadi, belangrijk figuur in de 'nieuwe vrouw'-beweging

De week daarna staat nog een ontmoeting met de voorzitters van twee nasseristische partijen op het programma, met de hoofdorganisator van Kifaya, met een ex-lid van de Moslimbroeders die nu lid van de Tagammu is, enzovoort.

Diezelfde avond had ik met Ben en Freuke afgesproken en werd ik weldra ondergedompeld in het bruisende Caïreense nachtleven, dat niet gedragen worden door Westerse toeristen of expatriats, maar door de zoontjes en dochtertjes van de Egyptische upperclass. In de eerste 'loungebar' die we bezochten, La Bodega, werden we na een uurtje al vriendelijk de deur gewezen aangezien we niet zoveel consumeerden als de in steeds grotere getale toestromende schaars geklede, whiskey-cola drinkende Egyptische meisjes en in armani gestoken jongens. Dan maar naar de Cairo Jazz Club, in Mohandiseen, waar tot onze verbijstering alle tafeltjes gereserveerd waren en Valentijn nogal enthousiast werd gevierd door de rijke Egyptische jeugd, die in haar clubs blijkbaar andere culturele en morele waarden celebreert dan de gemiddelde fellah. De vrijmoedige dresscode, de drankzucht en het Westers kopieergedrag vormden geen uitdrukking van een ontwikkelde, progressieve elite die het land van traditionalisme zou bevrijden, maar wel van de decadentie van een heersende klasse, die voor zichzelf in het halfdonker andere regels stelt dan voor de rest van de samenleving. En wij als westerlingen stonden erbij en keken ernaar, hen bekritiserend met onze spitsvondige geestigheden, maar niettemin genoegzaam participerend in de hypocriete culturele scheiding die door Egypte loopt.

Geen opmerkingen: