zaterdag 15 maart 2008

Casino Amrikayn

Meestal doe ik hard mijn best om mensen niet in hokjes te dwingen, hoewel de verleiding daartoe soms groot is. Mijn flatgenoot Jon bijvoorbeeld voldoet gelukkig niet aan het stereotype beeld van de luidruchtige, arrogante, kleingeestige, ..., Amerikaan. Althans, dat dacht ik tot gisterenavond...

Jon en Barney (een vriend van hem die een paar weken in Egypte verblijft en af en toe op onze zetel overnacht) hadden een vriendin, Corinne, op bezoek. Corinne is een twintigjarige Britse, geboren en getogen in Bangladesh, waar ze op een Amerikaanse school gezeten heeft. Gedurende haar twintig jarige bestaan heeft ze al heel Zuid-Oost-Azië doorkruist, van Cambodja tot Pakistan en van Nepal tot Nieuw-Zeeland (ok, dat behoort tot Oceanië, maar mijn punt is duidelijk), en heeft ze enkele jaren in de States gewoond, waar ze Jon (29) heeft leren kennen. De relatie tussen de twee is nogal duister, maar dat lijkt tussen buitenlandse studenten hier eerder de regel dan de uitzondering te zijn. Enfin, Corinne zit blijkbaar ook in Caïro om, met bijzonder weinig enthousiasme, aan het ILI Arabisch te leren in het kader van haar Bachelor Midden-Oostenstuff.

Aangezien ik even genoeg had van het transcriberen van interviews besloot ik het gezelschap te vervoegen in hun babbel en in de consumptie van Sakarabier, whiskey-cola en foute eighties-muziek. Dra zakten we af naar Deals, een gekend Westers café in Zamalek, waar Frank en Simon, mijn twee Britse flatgenoten, met wat vrienden congregeerden. Jon was echter in een ongedurige bui en stelde voor om naar het casino in het Mariott hotel te gaan. Mijn antropologische nieuwsgierigheid won het van mijn morele principes (je speelt niet met grof geld in een land waar grote armoede heerst) en Jon, Barney, Corinne en ik togen naar het casino.

Centrum: Corinne, Links: Jon. Op de achtergrond wat slot machines. Ik heb maar één foto en er staat niet veel op, want het was immers verboden om foto's in het casino te trekken, aangezien "de aanwezige Arabieren anders in de problemen zouden komen". Hypocriete maatschappij...

In het casino, waar overigens meer Arabieren dan Westerlingen zaten te gokken, kon je enkel met dollars terecht, waar ik eigenlijk blij om was; ik had geen zin om Egyptische ponden naar groene briefjes om te wisselen die ik daarna toch zou kwijtspelen en dus nam ik tevreden de rol van observator aan. Corinne evenzo. Jon had natuurlijk wat dollars op zak en schoof aan bij de Blackjacktafel. Toen hij zijn Amerikaans geld bovenhaalde, kwam er over hem een merkwaardige, sinistere verandering. Plots begon hij de serveuse te commanderen, zich op te winden over het feit dat ze geen "whiskey-sour" kende en op luide wijze zijn instemming te betuigen met de korte lengte van de rokjes van de vrouwelijke dealers. Ook Barney werd verblind door de groene glans van de briefjes en hij wilde zo snel mogelijk wat Egyptische ponden in dollars wisselen. Toen hij echter bij de cashier kwam, nam deze juist een kwartiertje pauze. De brave en gezapige Barney transformeerde van het ene op het andere moment in een woeste, ongeduldige en hovaardige klootzak. Hij haalde de manager erbij omdat hij niet stante pede zijn geld kon wisselen (wat blijkbaar een grote zonde in een casino is). De misselijk makende arrogante houding van Jon en Barney was iets waar ze volgens henzelf recht op hadden, denk ik; het was hun immateriële beloning voor het verspelen van hun geld.

Nieuwsgierigheid maakte algauw plaats voor afkeer en ik verliet het casino, teleurgesteld in de karakterzwakte van mijn flatgenoot.

Geen opmerkingen: