zondag 24 mei 2009

Na de laatste interviews uitgetyped te hebben en na nog even kortstondig aan sociale bewegingstoerisme te hebben gedaan (een betoging van textielarbeiders voor het parlement), richt ik mijn blik op België en kan ik niet wachten om weer thuis te zijn. : )

donderdag 21 mei 2009

Mahalla!

Yesterday I've been to Mahalla, finally! It was a tiresome but extremely interesting day. I arrived at 12h at the central square in Mahalla, where Ahmed Belal picked me up. First we had a little walk in the city itself, where Ahmed showed me the tent camps of people whose houses have been demolished by the state a long time ago, but still wait for financial compensation. These tents stand along various roads in the middle of the city.

Next I had lunch at Ahmed's home, which is located in the periphery of the city. His family owns a large house, more a small appartement building, where each "nuclear family" has its own floor. It was a nice and comfortable home, although furnished in what we in Belgium would call "grandmother's" style. The lunch we had consisted of baked chopped liver with vegetables, fried eel, tomato & onion salad, bread, rice, and fries. Tasty, especially the eel was a pleasant surprise, as I did not expect the speciality of the Meetjesland, my region in Belgium, served in Egypt ;)


Ahmed's family house

After lunch, we talked a little and then we went to meet my first interviewee of the day, Osama Yussef, a driver and member of Tagammu in Mahalla, who had been active in the 6th of April movement last year. We met at a café near a road where there had been a massive demonstration last year; the protestors even stopped the train which runs parallel to the road. The police intervened in an extremely brutal way.


Osama Yussef

Ahmed Belal brought a friend along, Muhammad Fathi, who is also a member of the Tagammu Central Committee. I had an interview with him which resulted in some interesting sights. Apparently there are three factions within Tagammu: (1) the leadership, which occupies all the executive positions in the party; (2) the trend for change, which consists mainly of youth, activists, and members from outside Cairo who are discontent with the leadership and the reformist party line; and (3) a group around the charismatic Abu-l-Azz al-Hariri, who is an old skool leftie. I wrote before of the similarities between Tagammu, the socialist party in Belgium and the phenomenon of left-wing opposition, and these similarities are once again confirmed. Furthermore, it is interesting to see how the workers' struggle in Mahalla strenghtened the informal authority of Muhammad Fathi and Ahmed Belal in the party, as they are both active party leaders in this city - an additional piece of information to insert in my whole theorization of the relation between intellectuals - activists - class struggle - narratives.

It was already 7 PM when we arrived at the CTWS building for a "collective" interview with five worker leaders. The interview was a first to turn the tables and estimate the attitude of these "spontaneous" labour activists toward political party activists. They had different explicit or implicit political affiliations (there was even an "NDP-worker"!) and filled different roles in the production process of the factory, ranging from engineer to "manual" worker to factory teacher.



I think we finished the interview at around 8h30 PM and then we went to the office of Said al-Husayni, the Mahalla MP of the Muslim Brothers. I asked him about the stance of the MB vis-à-vis the workers' movement, labour questions, strikes, privatizations, social justice, etc. During the interview Said said on three occasions that the MB are essentially a socialist movement. Nevertheless, his answers to my questions pointed more toward a moral national capitalist ideology than anything else... There are similarities between the politics and ideology of early christian democracy and the MB which should be explored further.


Said Husayni to the right. Notice the green flag with "al-islaam huwa al-hal" (islam is the solution), a slogan which is repeated on a sticker on the fridge at the left ; )

Afterwards, when we left his office, Ahmed chuckled and said that I had given Husayni a hard time with my questions. I took that as a compliment ; )

At around 10h30 PM I left Mahalla for Cairo, and I finally got home at 1 AM, as a tired, but intellectually and politically very satisfied man.

zondag 17 mei 2009

Cat saved!

Yesterday, in the middle of the night I was awakened by the mewing of my flatmate's cat. One quick look through the window told me she was stuck up a tree, with a dozen of other (male) cats at the feet of the tree. Apparently they had hunted her until she was so scared she climbed into the tree, and now she was afraid to come out. Poor creature, we thought, and we fetched a ladder and some guys at the bakery to get her on the ground. No luck. She got even more terrified and went up until she was some 10 metres above ground. No way we could get her down with this ladder, so we wanted to wait until the next morning... eventually she'll climb down, no?

No.

The next morning she was still in the tree, but even higher, some 15 metres high, hunted by another cat which had started climbing the tree. As she was close to the roof, we went up and tried to build a bridge between the roof and the tree with some wood, luring her with some fish & water. The poor creature tried to cross, but the wood was too shaky and she panicked, climbing to the top of the tree, 20 metres above the ground.

Then we called the fire brigade, and after some negotiations they moved out. Once they were on the roof, they took a hooked pole, bending the tree towards the roof. This was a critical moment: the tree was old and chances were big the branch she was holding onto would crack and fallall the way down. Or the pole would lose his grip on the tree, catapulting the cat to the other side.

In the end, it worked out well. The branch *did* break, but it luckily fell on the roof, together with a very traumatised cat, who almost jumped on another tree.





zaterdag 16 mei 2009

Looking forward to a final, but heavy week!

Next week will be huge! Monday I have two interviews; Tuesday I will go to Arish in Sinai to interview people there; Tuesday I'm going to Mahalla, to meet some workers and to speak with the Mahalla MP, who happens to be the number 2 of the Muslim Brothers as well, it seems; Thursday or Saturday I'm going to Alexandria on an interview tour; and Friday I have an appointment with a leader from a teachers' strike & movement. In between I want to arrange some interviews with people I haven't been able to meet yet...
Phew! De laatste loodjes wegen het zwaarst, as the Duth proverb goes ; )

vrijdag 15 mei 2009

Give me an R, give me an S!

Yesterday I finally spoke with Hossam el-Hamalawy, thanks to Jack Shenker, who was able to organise a meeting in Nasr City. Hamalawy is known for his blog Arabawy and his activism in the Revolutionary Socialists (RS) an underground Trotskyist movement with ties to the British SWP. 
Another important feat is that Ahmed Belal arranged a meeting with the Muslim Brother MP for Mahalla, next week. So on Wednesday the 20th I'll be travelling to Mahalla in the Delta.
During these final ten days I will try to conduct interviews with "high priority" people on my contact list. Plus I want to attend at least two more classes of Arabic, the one I'm having this afternoon not included.
All is going well at the moment, I will be a little sad when leaving Egypt the 26th, but I won't deny that I'm looking forward to be back in Belgium, for many reasons - one being more important than the others ; )

maandag 11 mei 2009

Back on track

After some setbacks during the last two weeks (ill, laptop crash, mobile lost/stolen, ...) I'm back in the game. Now I'm planning the agenda of the final two weeks, filling it with interviews and meetings. If all goes well, I'm going to Mahalla within three days...

zaterdag 9 mei 2009

't is de week van miserie... Gisterenavond is mijn laptop gecrashed en ik ben al de hele dag bezig met hem terug aan de praat te krijgen. Blijkbaar was het een combinatie van een virus, dat mijn rootdirectory om zeep heeft geholpen, en een reep kapot RAM dat voor voortdurende BSODs zorgde. Gelukkig heb ik mijn belangrijke bestanden gebackuped, maar leuk is het allerminst...

Update: k heb windows XP terug aan de praat gekregen, nu nog al mijn programma's opnieuw installeren :s

donderdag 7 mei 2009

Cancellations

Today my Arabic class was cancelled and moved to next Friday... and at the same moment I heard the whole Cairo Conference is cancelled as well, under pressure of the police. Een serieuze streep door mijn rekening. :-/
Adding to that, I have been a little ill the last few days. Dizziness, nausea, and now a faint headache. Nothing too serious, so don't worry, but still, I'm feeling not at all in optimal shape...

zondag 3 mei 2009

Moving on

After catching up with some deadlines for articles, I managed to make new appointments for this week. Tomorrow I'll meet Essam Shaban, who's considered an expert in social movements; on Tuesday afternoon I'll meet up with Per Bjorklund, a Swedish  journalist who's specialised in social movements as well, and who did some coverage of the 6th of April in Mahalla last year; in the evening I'll have an informal meeting with Ahmed Talal Shukr; Thursday I have my fifth Arabic class with Elia; and Saturday I'll see Bahu from the Tadamon (solidarity) network.

Next week will be interesting as well; from Thursday the 14th until Sunday the 17th there will be the Cairo Conference, hosted in the Journalists' Syndicate. A lot of "anti-imperialistic" organisations attend the conference, from the Revolutionary Socialists to the Muslim Brothers. I hope to meet and interview a lot of new people there, especially from the RS and the MB.

Although both Jack Shenker and Sarah Carr have poked Hossam el-Hamalawy of the RS into meeting me, I still haven't received any reaction from him, which is a real shame, as he could strongly help me in my research. I'll try to reach him through Jack & Sarah again somewhere this week...

On the leisure front... Yesterday evening I met up with Ahmed Zakariyya for a game of chess. It was very exciting, as I was in a worse position throughout the whole game but in the end still managed to achieve a draw. :)

woensdag 29 april 2009

Back!

I had a really really nice time with Lobke here in Cairo! But I'll let some pictures do the talking...

Giza: pyramid of Cheops

Giza: pyramid of Cheops, take 2

Giza: random scenery

Dahshur: us & the "bent pyramid"
Dahshur: Lobelia, old timer, our driver & the "red pyramid"

Saqqara: pyramid of Zoser & a pile of unearthed dirt

Downtown Cairo: yummie koshari

Zamalek, in Sequoia restaurant & chill-out place: trio of sorbet

Islamic Cairo: bayn al-qasrayn

Islamic Cairo: away from the tourist hot spots

Near Attaba (Cairo): munching a freshly cut coconut!

dinsdag 21 april 2009

A few days off

Today I had an interview with Talal Shukr, an old labour activist and a member of the syndical wing of Tagammu. He had some interesting things to say, and especially his view about the relation between the Muslim Brothers and the workers' movement was intriguing. I hope to find some more sources concerning this issue next month. Ahmed Talal Shukr, his son, invited me to come to a meeting of the Union of Progressive Youth, somewhere in the next weeks, to tell about my experiences with the left opposition in the Flemish socialist party. As I wrote before, some youth in Tagamma are not pleased with the conciliatory line of the current leadership, and they wish to explore ways to challenge the current party regime. I hope that sharing my experiences will allow them to make some steps in the right direction.

Tomorrow Lobke is arriving at the airport, so you won't be seeing any new updates until Tuesday next week!

maandag 20 april 2009

There's not much to tell, as I have been busy with processing the interviews, conversations and information of the last days. I had my second class Arabic today, and it went well. I'm really looking forward to Wednesday, when Lobke comes to visit me. She'll stay until Monday the 27th. It will be a nice break from the three interesting but tiresome weeks of meeting people, conducting interviews, having political conversations and so on. So from Wednesday on I'm taking a few days off and I'll be reporting back on Monday next week ;)

zaterdag 18 april 2009

There and back again

Yesterday was brilliant. At 10h I left Doqqi for Ramses Station, where I took the microbus to Mansura, a two hour ride. In Mansura, Walid Ali, journalist of the deceased-and-yet-yo-be-resurrected al-Badil newspaper, took me to his home to have a lunch prepared by his mother and sister-in-law, consisting of rice, bread, meat, and kolkas, a potato-like vegetable in a delicious sauce. After the sturdy meal we went to Andrea, an old decrepit building from the forties, which houses a café, a place for the local youth to hang out,* and a Tagammu meeting room. There I met Hamdi Qenawy, who is a member of Tagammu and the man who always makes funny appearances at demonstrations, dressed up as various satirical characters. Muhammad Taher, young member of Tagammu and (ex-)journalist of al-Badil, was there as well, and would join us for the rest of the day.

Hamdi Qenaway (left), Muhammad Taher (right)

We had an interesting conversation/interview/dialogue which covered a lot of topics. A subject which keeps on surfacing in my discussions with people from the left, is the comparison between Nasser and Chávez. A lot of left-wing intellectuals look with hope at the revolutionary process in Latin-America, and try to make sense of it within their own political-historical framework.
We talked about the peasant movement in the region as well, of course. In Nasser's era some peasant families in this area had been allotted lands by the state, a 40 years installment. However, since Sadat's infitah-policy, the landlords became interested in obtaining these lands. So at the beginning of the nineties a law was enforced, in favour of the big landlords, which gave them the right to approproate these lands, even if these were the legal property of the farmers. The peasants refused to give up their lands, obviously, as it is their only means of existence. Taking their lands away will mean their death, it's that simple. The farmers decided to occupy their lands, and to collectively resist any attempt to drive them of their land.
I asked Walid if we could go and meet some of the leaders of these peasants, and after a small tour around Mansura, wandering through broad avenues (with Muhammad Taher enthusiastically commenting on any mozza who passed by) and small streets, we headed for the small town of Dikirnis, a twenty minute ride from Mansura.

In Dikirnis I met with a few of the peasant leaders (Hagga Zeki, Said Abd al-Mali & Ahmed Rashil) and with Mahmud Foda, the general-secretary of Tagammu for the district, who lives in this village and not in the city of Mansura, and who, being close to the farmer community, played an important role in organising and supporting the peasant movement in Dikirnis. It was wonderful to see how the self-organisation of the farmers heightened their political and social consciousness. The necessity of both occupying their lands (with tents housing whole families) and providing food has led to a collective division of labour, whereby one part of the peasants occupies the land, while the other part cultivates it, feeding the whole community - and they regularly switch these roles. In addition, the national and international solidarity campaigns conducted by the left brought this issue in the media, so the local experiences of the peasants were translated into other/"higher" scales/spaces of protest, which influenced on its turn the way these farmers perceive themselves and their actions, i.e. in a broader social and political context.
Interesting detail: the Muslim Brothers sided with the landlords in this conflict, once again showing their true class nature.
"Stand with us, like Guevara did when he came to Egypt and met the peasants" Hm, much too much honour I fear... :D

After my encounter with the farmers, whose social consciousness is a fascinating hybrid between traditional (in religion, customs, culture, etc) and revolutionary (in their struggle, collective organisation, etc) thought, I went back to Mansura with Walid and Muhammad. We had another tea with Hamdi Qenaway and then at midnight I took the microbus to Cairo. At around 3h I finally dropped on my bed, tired, but very satisfied with my day.

* Apparently, in the seventies this was a meeting room for al-ahrar, a left-wing party which was subsequently banned. Now, politics have given way to pool tables and playstation rooms...

donderdag 16 april 2009

False fusha friends

Today I had my first private lesson in Egyptian colloquial Arabic and it went quite well. Thanks to my basic fusha (Standard Arabic) skills and the few classes of Egyptian dialect I had at the university, I went through the equivalent of three lessons in one go. But my knowledge of fusha proved both a bless and a curse, as most of the standard expressions, phrases and words aren't used at all in 3ammiya. Don't say "man", but "miiin"; not "li-madha", but "leeh"; not "urid", but "3ayez"; and so on. My biggest problem, as always, is situated on the paradigmatic axis, i.e. vocabulary. While I easily remember and apply grammatical rules, learning Arabic words and expressions by heart is a slow and painful process. Nevertheless, it's a fundamental and unavoidable step in the general process of learning and understanding a new language.
According to my teacher, within 8 or 10 lessons I will already have passed the first level. My next class will be on Monday, and by the end of my stay I hope to have finished the beginners' level. Inshallah ;)

Yesterday I briefly went to a conference on youth and parties, organised by the Konrad Adenauer Stiftung, a German NGO. The goal of the youth congress, which lasted for a few days, was to teach them about "politics", by offering them lectures by representatives of the so-called Egyptian civil society. Of course, in a dictatorship, such initiatives are highly suspicious, and only serve to grant the regime an aura of openness, freedom, and democracy. This posed a dilemma for the members of Tagammu who participated in this event; by joining this conference, they collaborate in sustaining the false image of democratisation in Egypt, while by boycotting it, they would lose a political platform to spread and discuss their ideas. Moreover, they would miss an important chance to recruit some youth to socialist ideas and the party organisation. Tagammu opted for the second perspective, for which it will undoubtely get some flak from other left-wing organisations.

After the conference I got a call from Sarah Carr, the British journalist who writes for the independent Daily News Egypt newspaper. As she covers the stories of Egyptian labour movements and social protests, she has many useful contacts. I was glad she had time in her busy schedule to have a little chat, and I returned with a lot of potentially interesting contacts.

Tomorrow I leave for Mansura, I'm really curious as to how that will turn out...

woensdag 15 april 2009

About liquidationism

Yesterday I spent 7 hours waiting for the interview that never came. I supposed to had an interview at 12h, but, when I arrived, I was told by Haissam that my interviewee was delayed. No problem, Haissam and I started talking about politics, life, music, everything, to pass the time. In the end the interviewee never showed up. Luckily, I had the chance to interview "el fanan", the resident cartoonist of al-ahali, who was loitering about the premises. This "surprise" interview - which is becoming a methodological category of its own, adapted to the Egyptian circumstances - and my conversation with Haissam made the afternoon not a waste of time and energy. Energy? Yes, the combination of waiting and having a continuous conversation in a foreign language can be surprisingly exhausting...

Anyway, at 19h I had an interview with Sharif al-Fayyad, called the number 2 (after Rifat as-Said) of Tagammu. I had seen him last year, when we had a short conversation about the situation in Egypt, and then he had struck me as a reformist social-democrat in a country where the political, social, and economic space for social-democratic reforms is non-existent. The pressure of international and/or national events, a more thorough dialogue or perhaps even a change in my own perspectives made his discourse seem more socialist than the year before. Even though his gradualist and eclectic socialism is more indebted to Bernstein on a good day (or Kautsky on a bad day) than to Lenin, it's a radical, encompassing leftist theory, compared to the ideological anemia of e.g. the Socialist Party in Belgium. Which contemporary leader of the Flemish Socialist Party is not only willing, but able to use Marx' arguments in a discussion about the trend towards oligopoly and monopoly capitalism due to the current crisis?

The two interviews today revealed something interesting: a tendency for liquidationism within Tagammu. Both the communist "el-fanan" and the left-reformist Fayyad supported the workers' movement of Mahalla, but they minimized the role of Tagammu or any political party in this process. According to the cartoonist, there would be a revolution in Egypt, sooner or later, and a new political organisation would be organically born out of the protest. In Fayyad's gradual project, the role of Tagammu was one of supporting the workers' movement from the outside. If the workers move, the party should support their current demands, but it should never try to organise them politically. Although they have different perspectives on the way Egypt might and should change, both agree that the party can and should only play a minimal role. They are afraid that a vanguard of political activists will try to impose itself on the movement, overestimating the political consciousness, which will lead to a failed attempt at changing the regime. While a voluntarist vanguardism and the overestimation of political consciousness is indeed a danger for any social movement, the opposite, the liquidation of the role of the party has proven a recipe for revolutionary disaster throughout history. There has to be a nucleus of organised activists before any revolutionary process. Without this kind of organisation, revolutions are doomed to fail, as Rosa Luxemburg and Karl Liebknecht found out in 1918. It is true that any revolution is a midwife for new movements and new groups, often representing the seeds of a new society. But these forces are yet too weak to be able to use the momentum of the revolution to help and guide the masses to victory.
Why did the Russian Revolution in 1917 succeed while the German Revolution in 1918 failed? Because at the eve of February 1917, the Russian Bolsheviks had a small but significant organisation of cadres, who were able to politically intervene in strikes, demonstrations, factory committees, and so on.

When Lenin said in What is to be Done? that the working class could only attain a trade-unionist consciousness, he was wrong (or rather misunderstood, as Hal Draper proved). The working class can make a revolution, can develop a revolutionary political consciousness, and can even take power on its own. The role of a socialist party is not to replace or substitute itself for the independent and spontaneous actions of the class, but to accelerate the process of political consciousness, by intervening in the existing movements with a political programme which tries to bring the current demands to a next level.
A protracted revolutionary process, like in Venezuela for the last 10 years, is an exception to the rule. Political consciousness is a dynamic phenomenon. As revolutionary moments - meaning the political participation and self-organisation of the majority of the population in strikes, demonstrations and other forms of activism - are exhausting, they tend to fizzle out when there is no breakthrough, only to make way for repression and reaction by the regime. When there is no Marxist party or if the organisation is weak, like in Germany in 1918, (or, for that matter, in Egypt in 1977 during the so-called "bread riots") those moments are lost. And how long will it take before the movement has reached that stage of consciousness and willingness to change the regime again? In Germany and in Italy the failed social revolutions were one of the main causes of the rise of fascism. In Egypt, the uprising of 1977 was crushed, and the political parties were curtailed, leading to the current political vacuum.
Socialist do not have the luxury of hoping for the best to come. While they can't create revolutions, they have the responsability to organise the actual existing resistance, and build a party which is capable of intervening in mass movements.

dinsdag 14 april 2009

Small update

Yesterday evening I had an interesting interview & conversation with Hader Mehdawi, a young journalist from al-Badil. She knows some people from the revolutionary socialists, which is a Trotskyist organisation with ties to the British SWP, and proposed to contact them for me. Mashi...

Today, I have two more interviews, one at 12h (so I have to hurry!) and one at 19h, and I hope then to finish the "Tagammu"-aspect of my fieldwork.

zondag 12 april 2009

The story of al-Badil continues

I just came back from al-Badil, the newspaper which is no more... or rather, has become "less". The current proposition is to keep al-Badil as a daily newspaper on the internet, and to publish a paper version on a weekly basis. This way all editors and journalists with a contract, which are some eighty people, stay on board. While they could easily solve their problems by allowing the paper to be bought by an investor or a "national" newspaper, as they call the media which have a strong governmental influence, they want to keep the ideas of al-Badil and its independence intact. A lot of journalists have even stated their intention of working for free (being, of course, only those who can afford it).
I'm thinking on writing a piece on the situation of al-Badil, if I have time...

At al-Badil I had a surprise interview with Abu Zaki, a journalist of the newspaper, and a short conversation with Abd ar-Rahman as-Sayed, who is the president of an independent syndicate for retired workers and a long time member of the Arab-Nasserist party. The man had a voice like Darth Vader who catched a cold. Impressive, most impressive...

It has been a long but productive day. If I can continue this pace I will be really satisfied with the results of my fieldwork. Yet, there are still some issues which could impede my research. The bulk of my contacts and the interviews resulting from them are within Tagammu and its periphery. I have to speak with other key figures from the left, the Nasserist groups, Kefaya, etc. I am trying to get into contact with someone from the Labor Party, but through my current contacts this seems almost impossible. In addition, I haven't found any trace of the so-called Muslim Brothers' split in Alexandria. Last, but certainly not least, I really want to conduct interviews with strike leaders from Mahalla and other representative figures from the social movements themselves. Through Ahmed Belal and perhaps Per Bjorkland I will hopefully be able to travel to Mahalla somewhere in May and meet people there, while the socialist journalists from al-Badil will introduce me to some peasant leaders in Mansura, next Friday.

Some more interviews

This morning I had two interviews, one with the president of Tagammu and party dinosaur Rifat Said, who is both revered and bashed by members of the party. Especially the younger generation seems to perceive him as nothing more than a petty dictator and a collaborator with the regime, while the elder guard praises his erudition and experience. The interview was interesting and confirmed some of the praise and criticism. After my encounter with "ad-duktur" I had an interview with Husayn Abd ar-Razeq, who I already met last year. It's funny to see how the discourse of Tagammu has been somewhat radicalised since last year, under pressure of organizational (critical youth), national (a host of social movements, especially Mahalla) and international events (the crisis which made "socialism" fashionable again).

I went to al-Ahali as well, the newspaper of Tagammu, where I met with Haissam, a young but ambitious journalist, who is frustrated with the patronage system of both the regime and the party. He wants to be an important journalist, and a writer or poet of great renown, but he is stuck in his current social position. As the obstacles for his individual social promotion are unsurmountable, he turns towards the practice of collective opposition against the systems. In Egypt there are a lot of these intellectuals who, due to the hopelessness of their social and economic situation, ally themselves (most in thought and speech, few in practice) with the masses and find themselves, as fellow travellers, on the road to social protest. While Haissam is very friendly, it is obvious he wants a little tit for tat; if he helps me today, perhaps I can help him tomorrow, which is perfectly alright for me. Anyway, this is one of the many little indices which show that intellectuals seek for any means to develop their capacities and escape their peripheral existence.

Haissam gave me a lot of new contacts, which I will be calling tomorrow, making appointments, etc. Now I just received a phone call from my comrades at al-Badil, so I'm heading back to Downtown...

A party in the party

This evening I went to Tagammu HQ where I would meet up with Ahmed Talal Shukr. At the same time there was some kind of celebration going on, a strange but interesting gathering with a distinct fifties-eighties atmosphere. Few young people attented the "party". The ones who did, weren't very interested in the speeches of the dinosaurs at the stage. Ahmed, as so many activists of the young generation it seems, wasn't happy at all with the conciliatory course of the Tagammu leadership. "They are too close to the regime", he said, "they aren't doing anything real." We had a really interesting discussion and he promised me to contact his father and uncle, which were communists in the seventies.


Between various conversations, I was interviewed by... ehm I forgot the exact name of the magazine, probably Rose al-Yusef... about my research in Egypt, but I don't think they'll publish it, as it is apparently a "mild" lifestyle magazine and I was ranting about the regime. And I don't know if my ad hoc translator did a good job at expressing my opinions. We'll see (or not).

Then, when I was talking to Hossaim of al-Ahali, something strange happened. An Egyptian woman who spoke English perfectly, even with an American accent (although some would consider this as an imperfection;), forced herself upon the conversation, and started to question me, in a friendly way, about what I was doing there, what kind of research I was doing, whom my Egyptians contacts are, etc. She claimed to be there with a friend, but not knowing anyone else there she started talking to me. When she started asking about my Egyptians contacts, I got the feeling something was not right. Then I got suspicious. I consciously did not divulge any name, in order not to endanger someone. (I know, everything is right here on my blog, but still, it's a matter of principle) I steered the conversation to safer territorities, and then tried to get rid of her.

When, after this "encounter", I conferred with my friends at the party, they said she most probably wasn't a secret agent, but rather a prostitute or a woman looking for a foreign husband, which, for once, comforted me... Still, if she really belonged to one of the latter categories, why did she want to know so many details about my research? I left the party with mixed feelings and a certain awkwardness.

zaterdag 11 april 2009

Interview excerpts / interview passages

Some excerpts from the interviews I conducted since last week.*
Enkele uittreksels van de interviews die ik sinds vorige week heb afgenomen.

"The current crisis shows that capitalism has failed; even the capitalists themselves take recourse to nationalisations. This means that we should go back to the original role of a socialist party. The last five years have seen a wave of strikes, demonstrations, new NGOs [...] Mahalla is the vanguard of the movement. Tagammu should join these movements and always be at the heart of the strikes."
Ali adh-Dhib, co-founder of Tagammu, 3-4-2009

"I think that all activists have to work with the people in the companies. [...] We can't separate labour and political demands. We can't change their situation, without changing the political situation in Egypt. [...] All these years we've made the mistake, and they on facebook make it as well, in saying like the Mubarak regime that the parties are weak [...] People are scared and won't join any political party. The youth on facebook say the same; they didn't join any of the parties because they are too weak. One day some of them came to the party [Tagammu] and I said to them; if the parties are too weak, join them, make them stronger. But they refused. They are soldiers without officers, and we are officers without soldiers. This way we can't make war."

Ahmed Belal, member of the Central Committee of Tagammu and the leadership of the Union of Progressive Youth, 6-4-2009

"The press in Egypt plays a big role, because the political parties are weak. Newspapers function as NGOs and parties. [...] The media play an important role in sharing the experiences of the movement on a national level. Now people who want to strike call us for information. However, as the problem in Egypt is a political one, it has to have a political solution, and in the end the press can't take the lead in this."

Khaled al-Balshy, editor of al-Badil newspaper, 8-4-2009

"During the past years, movements escaped the legal umbrellas, as parties or newspapers cannot legally call for a demonstration. [...] The parties are afraid of stepping outside the borders which the regime defined for them. Tagammu for example was curtailed after the bread riots of 1977 [...] The parties survived because they adapated to the regime. The same goes for the unions. [...] Within three or four years Egypt will change, one way or another. The official structures will collapse, as social conflict looks for ways to express itself beyond the limited "democracy". People don't like to go on the streets and protest, but they do it out of necessity. [...] The main task of the left is to unify the movements which WILL rise due to social and economic necessities. [...] The fragmentation of the left and the divide between political activists and social movements form the biggest obstacles for a political mass movement."
Medhat az-Zahed, senior counsellor of al-Badil newspaper, 8-4-2009


* At the request of some people from now on I'll be posting in English as well. Forgive me for any spelling and grammatical errors ;-)

Watched the rain fall

Kortstondige bui, 26°C.

vrijdag 10 april 2009

Nieuwe plannen

Vandaag heb ik een aantal nieuwe afspraken gemaakt & de rest van mijn interviews verwerkt. Mijn voorlopige agenda voor de komende dagen:
  • zaterdag 11-4: Hamdeen Sabahi (hoofd van een onafhankelijke vakbond) bellen; om 19u afspraak met Ahmed Talal Shukr van Tagammu, die mij aan twee nieuwe interviews kan helpen
  • zondag 12-4: 9u interview met Rifat Said; 12u met Husayn Abd ar-Razeq; respectievelijk de voorzitter & ex-algemeen secretaris van Tagammu
  • dinsdag 14-4: interview met Sharif Fayyad van Tagammu
  • donderdag 16-4: mijn eerste privéles Egyptisch dialect :)
  • vrijdag 17-4: om 13u in Mansura, bij Walid & Tamer om de beweging ter plaatse te bestuderen
Vrijdag wordt spannend aangezien ik de bus naar Mansura moet nemen, een stadje ongeveer twee uur rijden ten noorden* van Cairo en daar ergens bij Dawleya station moet afstappen.

al-Mansurah, bij het rode kruisje

* Om de een of andere reden dacht ik dat deze stad in het zuiden lag, waarschijnlijk verwarde ik het met Helwan...

donderdag 9 april 2009

Interessantste dag tot nu toe!

Aanvankelijk leek het alsof woensdag een saaie dag zou worden. Drie keer trachtte ik 's voormiddags Diaa Rashwan te bereiken om een afspraak voor een interview te maken, zonder succes. Aangezien Ahmed Belal de volgende dag naar China zou vertrekken, besloot ik hem op te bellen zodat we nog eens konden afspreken. Dit bleek algauw de beste beslissing van de voorbije dagen te zijn!
Ahmed bezorgde mij een heleboel nieuwe contacten (Waqil Tawfiq, Talal Shukr, Abdul Rafat, Sharif Fayad, Haini al-Husayni, Hadir Mehdawi) en nam mij vervolgens mee naar de redactie van de onafhankelijke krant al-Badil, die net vanwege financiële problemen gesloten werd. In al-Badil heerste, logischerwijze, een bedrukte sfeer. Journalisten zaten ofwel kwaad te discussiëren of met tranen in de ogen voor zich uit te staren. Dankzij Ahmed kon ik een interview met de hoofdredacteur Khaled al-Bashy versieren, een gedreven en links geëngageerd man waar de Klauzen en Yvezen dezer wereld een voorbeeld aan mogen nemen.

Na dit interview ontmoette ik een Medhat az-Zahed, een oudere man, adviserend lid van de redactieraad, die menig boek over globalisering en sociaal protest geschreven heeft. Met hem had ik een lang interview over de wereldsituatie, het revolutionaire proces in Latijns-Amerika, de rol van de arbeidersbeweging in Egypte, de evolutie van de vakbonden en linkse partijen, enzovoort. Duidelijk argumenterend vanuit een marxistisch perspectief, wist de man een heldere analyse te maken van de Egyptische politieke stand van zaken en de taken van de linkerzijde.

Na dit interessante gesprek belandde ik tussen zes jonge journalisten van al-Badil, met wie ik een chaotisch, maar bijzonder grappig collectief "interview" had over persvrijheid (of liever het gebrek daaraan) in Egypte. Met de drie politiek meest geëngageerde, Tamir al-Mahdy, Walid Ali en Muhammad Taher, ging ik vervolgens naar een bijeenkomst van socialisten en communisten over de Sudanese kwestie. Het panelgesprek was weinig verhelderend, maar werd voorafgegaan door een korte discussie onder de aanwezigen over de aard van Tagammu, die mij opnieuw sterk deed denken aan de situatie binnen de SP.a. Binnen Tagammu is er duidelijk een linkse groep ongeorganiseerde marxisten en socialisten die ontevreden zijn over de electorale focus van de partij en de collaboratie met het regime. Egypte is een dictatuur waar verkiezingen (1) op ondemocratische wijze verlopen, waardoor de participatie van een linkse partij, vanwege fraude en gebrek aan financiële slagkracht om met de regeringspartij NDP te concurreren, reeds op voorhand gedoemd is te mislukken; (2) door de meerderheid van de Egyptenaren genegeerd worden; (3) niet leiden tot een machtsverschuiving, aangezien het parlement stevig door de uitvoerende macht in het gareel wordt gehouden.
De focus van Tagammu op het electorale veld heeft tot een verwaarlozing van hun werk binnen de massa's geleid en deze partij tot een - dan nog onsuccesvolle - kiesmachine gedegenereerd. Een aantal basismilitanten die in perifere industriesteden zoals Mahalla of in Mansura leven, negeren echter deze weinig socialistische koers van de leiding en spelen een belangrijke rol in de grassroots sociale bewegingen (protesten van arbeiders, boeren, hele dorpen) van de laatste jaren. Ze blijven echter in Tagammu omdat dit de enige echte politieke formatie ter linkerzijde is (klinkt bekend eh) en ze moeten roeien met de riemen die ze hebben. Als ik hen nu kan overtuigen om zich binnen Tagammu als linkse factie te organiseren, dan krijgen we misschien nog écht een SP.a-Rood in Egypte ;)

Bijeenkomst in 'afaaq ishtiraqiyya, "socialistische horizonten"

Na de commie bijeenkomst zakten Tamir, Muhammad, Walid & ik af naar Ramses street waar we nog een thee zouden drinken vooraleer het drietal de bus terug naar Mansura nam. Dit afscheidsritueel nam uiteindelijk twee uur in beslag, aangezien we in dialoog traden over socialisme, religie, de Iraanse revolutie, de positie van de vrouw, de rol van Tagammu, Palestina, Trotski, klassen, Venezuela, enzovoort. Ik was aangenaam verrast door de openheid, de nuance en de diepte van onze discussie. Deze drie journalisten vertegenwoordigen het kruim van de Egyptische socialisten: politiek actief op het terrein, belezen in zowel de Egyptische en Westerse politieke klassiekers en begiftigd met een open en kritische geest. Een groep van dergelijke activisten kan het verschil maken.

Van links naar rechts: Muhammad, Walid & Tamer

Na het werkelijke afscheid met mijn Egyptische kameraden keerde ik terug naar Dokki, alwaar de barbecue van mijn flatgenote op zijn einde liep. De dag werd dan ook op aangename wijze afgesloten met een groep Italianen (mijn flatgenote werkt in een Italiaanse NGO maar is zelf Egyptisch-Canadees), waarvan de oudere generatie blijkbaar nog lid was geweest van de Italiaanse communistische partij en met een mengeling van nostalgie, cynisme en hoop naar mijn enthousiaste verhaal over de Egyptische arbeidersbeweging luisterde.

Met andere woorden, gisteren was een dag vol nieuwe indrukken, interviews en gesprekken, die ik vandaag rustig zal verwerken...

dinsdag 7 april 2009

Little news, mild ranting

Zo. Eerste interview uitgetypt. Was alles volgens plan verlopen dan had ik ondertussen al vier interviews achter de rug, maar zo vlot loopt het hier dus niet. Morgen moet ik Diaa Rashwan van het Ahram Center for Strategic and Political Studies opbellen om een afspraak te maken. Laat ons hopen dat *hij* geen problemen met zijn vrouw heeft... (cfr. Ayman Nur)

O ja, gisteren kreeg ik een mail van de Doctoral Schools in mijn virtuele bus, met een aanmaning om mijn "jaarrapport" in te dienen, een verslag van de onderzoeksactiviteiten van het voorbije jaar. Huh? Sinds wanneer hebben ze dat ingevoerd? Op zich is dit geen slecht initiatief, maar (1) de communicatie laat weer te wensen over; moet dit nu echt wanneer ik op veldwerk ben? (2) voor een "jaarrapport" is dit wel een beetje vroeg, mijn onderzoek is nog maar goed en wel op de rails gezet (en ik heb nog niet eens een doctoral schools commissie!). Morgen zal ik dus eens diep moeten nadenken over hetgeen ik de voorbije maanden allemaal uitgespookt heb... zonder dat ik hier over de exacte details beschik van welke boeken ik gelezen heb, etc.

Tot slot: ik zal mijn flatgenote nog eens moeten aanporren om de internetrekening te betalen zodat onze wireless in gang schiet, want deze "geleende" verbinding trekt op geen kloten.
Interview met Ayman Nur van morgen: uitgesteld, wegens "problemen met zijn vrouw"

Man, man... :D
Bij de eetkeet om de hoek kost 1 portie tameyya (klein pitabroodje met falafel, tahinasaus, tomaatjes & sla) 1 EGP (0,13 euro)...
Interview met Rifat as-Said is naar zondag uitgesteld...

maandag 6 april 2009

April 6th Youth Movement

Vandaag beloofde een "dag van woede" te worden, als je de facebookgroep April 6th Youth Movement mocht geloven. Exact een jaar geleden, 6 april 2008, vond een krachtige staking plaats in de industriestad Mahalla al-Kubra die in andere steden op (beperkte) sympathiebetogingen, sit-ins en stakingen kon rekenen. Deze staking was het culminatiemoment van twee jaar syndicaal protest met politieke ondertonen en werd door het regime hevig onderdrukt. Een groep jongeren werd door deze beweging geïnspireerd, 'organiseerde' zich via facebook en riep begin mei vorig jaar een algemene staking uit. Aangezien deze groep geen inplanting heeft - laat staan een actieve werking - in de volkswijken en/of de bedrijven, werd de staking natuurlijk een gigantische flop.

De facebookactivisten hebben echter geen lessen uit dit fiasco getrokken en riepen vandaag opnieuw op tot een "algemene staking" en een "dag van woede" om de herinnering aan 6 april levende te houden. De actie had dan ook vooral succes bij studenten; 2000 studenten betoogden in Mansura, 800 in Helwan, 300 in Cairo University, kleinere groepen in Ain Shams University, Asyut & Alexandrië. Als studentenprotest was dit een geslaagde actie; als algemene staking een flop. De gewone man en vrouw in de straat wist niet wat er aan de hand was, het verkeer was zijn drukke en chaotische zelf, de bedrijven lagen niet stil, alle winkels waren open, enzovoort. Mochten de ordediensten zich niet massaal ontplooid hebben, had waarschijnlijk 99% van de inwoners in Cairo niet eens geweten hebben dat er een "algemene staking" was.

De facebookgroep had tot een massabetoging voor het hoofdkwartier van de Egyptian Trade Union Federation opgeroepen. Behalve honderden tot op de tanden bewapende politieagenten en een groepje journalisten, heb ik daar niemand gezien. Een andere locus van protest was het gebouw van het journalistensyndicaat. Een veertigtal activisten stonden op de trappen van het overigens erg impressionante gebouw (denk Vooruit x2 inzake hoogte & kitch) slogans te roepen.


Na op deze manifestatie van - blijkbaar maatschappelijk sterk geïsoleerde - middenklasse-intellecuelen met een aantal mensen gesproken te hebben, ging ik naar het HQ van Tagammu, waar ik Ahmed Belal heb geïnterviewd. Ahmed was vorig jaar in Mahalla toen de beweging daar hevig onderdrukt werd (drie jongeren doodgeschoten, tientallen manifestanten met verwondingen in het ziekenhuis) en haalde dan ook scherp uit naar de voluntaristische facebookactivisten die met deze "staking" de beweging eerder in diskrediet brengen dan haar versterken. Een Egyptische massabeweging kan enkel ontstaan wanneer activisten onder, bij, tussen, samen met de massa's aan politiek doen.

zondag 5 april 2009

Harmonie of competitie?


Kerk en moskee, vredig naast elkaar, of juist in onderlinge concurrentie zij aan zij opgetrokken? De foto laat de interpretatie vrij.

Vandaag had ik twee interviews gepland, één met de voormalige en huidige algemeen secretaris van Tagammu. Toen ik rond 12u arriveerde bleek Husayn Abd ar-Razeq zich echter in het ziekenhuis te bevinden voor een onderzoek. Interview uitgesteld. Dan maar wachten tot 13u voor mijn ander gesprek. De secretaris-generaal schudde mij vriendelijk de hand toen ik na een uurtje zijn kantoor binnentrad, heette mij welkom en vroeg toen waar Ahmed Belal was. Ahmed? Waarom? Omdat deze ging vertalen, blijkbaar. Ach zo. Ahmed opbellen. Zit nog in Mahalla. Interview uitgesteld. Zucht.

Uiteindelijk kregen de schikgoden meelij met mij en besloten ze me deze dag nog iets te gunnen, met name een appartement. Inderdaad, vanavond nog ben ik naar westelijk Dokki verhuisd... rustige buurt, een flat met een aangenaam balkon, een leuke huisgenote en betaalbaar.

Morgen is het zes april, een dag van protesten (hoewel dit wegens de geringe mobilisatie door de organisatoren eerder op een sisser zal uitlopen...). Ik heb opnieuw contact met Jack, die nu voor de Guardian werkt en morgen de "hete" sites plant te bezoeken. Indien mogelijk vergezel ik hem. Hopelijk wordt het een interessante dag!

zaterdag 4 april 2009

Twee torens

Dit zijn foto's van mijn twee lievelingstorens in Cairo, allebei twintigste eeuwse bouwwerken met een neo-oriëntalistisch tintje.

Cairo Tower

"Het nasserisme wilde een huwelijk tussen authenticiteit en moderniteit bewerkstelligen en drukte dit uit via constructies als de Cairo Tower, een ranke postoriëntalistische speer die over het stadschap van Gezira-Zamalek torent." Om mezelf eens te quoten ^^



Het Ministerie van Buitenlandse Zaken
(Weet iemand hoe deze toren exact heet?)

In de wijk waar ik momenteel verblijf staan er ook enkele Art Deco pareltjes, vervallen en nostalgische artefacten uit de jaren '50. Een foto volgt misschien nog...

Ietwat saaie flatjacht update

Gisterenavond ben ik naar een appartement in Agouza (ten westen van Zamalek) gaan zien. Het zag er ok uit, niet briljant, maar zeker ook niet slecht. Drie kamers, een badkamer, keuken, een grote living en een klein terrasje met straat- & moskeezicht. Alles vrij netjes onderhouden. Draadloos internet. Twee potentiële minpunten: (1) lawaai; de flat is geklemd tussen een school (gebed en volkslied elke dag om 7u30) en een moskee; en (2) licht; het was rond 19u dat ik op bezoek kwam en hier is het dan al pikkedonker, waardoor ik de lichtinval niet goed kon inschatten. Aangezien het appartement nogal langgerekt is, zou het overdag wel eens een donker kot kunnen zijn. Nu ja, na de ruime flat met subliem zicht van vorig jaar ben ik misschien wel wat verwend en stel ik mijn eisen wat te hoog.
De woonst komt pas op 10 april vrij en Denis, de huidige huurder, is nog een tweede en eventueel derde huurder aan het zoeken. Vanaf twee huurders begint de prijs interessant te worden, met drie is het spotgoedkoop. Omdat ik eigenlijk gehoopt had zo snel mogelijk uit het instituut te verhuizen kijk ik ondertussen nog naar iets anders uit, zonder de optie op deze flat te verliezen. Snood eh.

Verder wacht ik vandaag op een telefoontje van Ahmed Belal, die drie belangrijke afspraken zou bevestigen, en passeer ik nog even langs Ellen om de stavaza m.b.t. mijn onderzoek & logies te bespreken. Afhankelijk van de oproep van Ahmed wordt het dus een rustige of net hectische dag...

*edit: met dank aan Lobke voor de verbetering van de inhoudelijke fout :p

donderdag 2 april 2009

SP.a Rood in Egypte?

Mannelijke intuïtie deugt duidelijk niet; het appartement was deze namiddag al verhuurd. Pech. Ander en beter. Etc. Nu het goede nieuws! Vandaag ben ik nog eens naar het HQ van de socialistische Tagammu-partij geweest en de redactie van hun krant al-ahali. Daar liep ik een aantal oude bekenden tegen het lijf, zoals Ahmed Belal en Omniyya. Ahmed besloot onmiddellijk me met m'n onderzoek te helpen en vroeg me naar een lijst met mensen die hij voor mij moest contacteren. Voor ik het wist, had ik afspraken met Ayman Nur (de leider van de Ghad partij die na zijn deelname aan de presidentsverkiezingen voor een aantal jaar de gevangenis in vloog); Kamal Abas (hoofd van een belangrijke onafhankelijke vakbondsassociatie); Ahmed Shabeen (een van de leiders van Kifaya); de voorzitter & (nieuwe) secretaris-generaal van Tagammu; Rifa'at Said; Diaa Rashwan & Abdel Moneim Said Ali (al-ahram research center); en Hamdeen Sabahi (MP van de niet erkende nasseristische Karama-partij). Verder ging hij nog iemand van de islamistische Labor Party zoeken; van de Alexandrijnse Moslimbroederssplit; de MP van de Moslimbroeders uit Mahalla; en iemand van het Center for Socialist Studies. Als klap op de vuurpijl heb ik mijn eerste interview achter de rug, namelijk met een medeoprichter van Tagammu. Phew!

Tijdens het gesprek met Ahmed en het interview met Ali bleek al snel dat een aantal militanten en kaders van Tagammu door de gebeurtenissen van het afgelopen jaar geradicaliseerd zijn. Enerzijds vormde de beweging rond Ghazl al-Mahalla een herbevestiging van de centrale rol die de arbeidersbeweging kan en moet spelen in de strijd tegen het regime en anderzijds toonde de wereldwijde crisis definitief het failliet aan van de oude, neoliberale recepten. Woorden als arbeidersklasse en socialisme werden vandaag opnieuw in de mond genomen - een groot verschil met vorig jaar waar de brave, electorale strijd om de (schijn)democratie de enige valabele strategie leek.
Net als SP.a Rood in België wil een deel van Tagammu zich terug in de arbeidersklasse verankeren, aangezien deze sociaal-economische groep door haar leefwereld, werksituatie en potentiële macht nog steeds de ruggegraat vormt van elk socialistisch project. Toen ik vertelde over SP.a Rood bracht dit een instemmend gebrom teweeg; "helaas hebben wij zo geen tendenstraditie in al-hizb (de partij)" klonk het dan. Grinnikend verklaarde ik dat dit heden ook in onze socialistische partij allesbehalve vanzelfsprekend is, maar iets waar de socialistische militanten nog steeds voor strijden.

Toen ik in de redactie van al-ahali toekwam, hoorde ik van Omniyya dat Tagammu niet aan de 'staking' van 6 april zou deelnemen. Zijzelf was het niet eens met deze beslissing, maar Ahmed merkte terecht op dat deze 'staking' een flop zou worden. De staking van 6 april 2008 kwam er na een oproep van de arbeiders van Mahalla en werd dan ook vooral in Mahalla zelf goed opgevolgd. Dit jaar wordt de staking door een facebookgroep 'georganiseerd', zonder enige inplanting in de bedrijven en volkswijken. De respons op de stakingsoproep zal bijgevolg klein zijn en het regime zal zich in de handen wrijven, aangezien het falen van deze voluntaristische actie de hele beweging in diskrediet brengt. De vraag is natuurlijk of Tagammu deze kritiek niet kan uiten en tezelfdertijd toch de actie kan steunen...

Bij de weg, foto's zullen verschijnen van zodra ik mijn batterijen heb teruggevonden ;)

The flat hunting continues

Vanavond heb ik opnieuw een afspraak om een apartement te gaan bekijken, gelegen nabij al-Munira, ten zuiden van Garden City & Downtown (dus niet op Zamalek). Om de een of andere reden heb ik hier een goed gevoel over... Ben benieuwd!

woensdag 1 april 2009

Dag 1,5

Vandaag was een dag van gematigde ups & downs. Deze morgen had ik een kort ontmoeting met Ellen Jacobs, een van de coördinatoren van het NVIC die dra door de sympathieke Peter Verkinderen vervangen wordt - bij sommigen onder jullie misschien bekend als docent Neo-Babylonisch & Klassiek Arabisch, bij anderen als deelnemer aan etentjes bij prof. Janssen... Enfin, Ellen dus bood aan om via het instituut een aantal van mijn contacten te regelen en gaf mij zelfs een lijst met andere, potentieel interessante figuren mee. Nice!
De rest van de dag werd ingenomen door het samenstellen van een nieuwe lijst met contacten, het rondmailen naar oude contacten en het uitkijken naar een appartementje. Rond 18u ben ik zelfs al even naar een mogelijke verblijfplaats gaan kijken, maar het bleek weinig interessant; een betrekkelijk kleine kamer in een donkere flat langs een erg drukke straat voor 1800 EGP (241 euro). De flatgenoten, een 40-jarige Afro-Amerikaanse vrouw met een vettig accent en haar vriend, waren vriendelijk, maar beschouwden mij eerder als een mogelijke "guest" dan als medebewoner, wat toch een andere sfeer met zich meebrengt. Ik bedankte hen voor de rondleiding en besloot toch maar naar iets anders uit te kijken.
Rond 19u rondde ik m'n eerste dag af met een pizza in Maison Thomas. Niet echt de authentieke Egyptische keuken, hoor ik je denken, maar inzake authenticiteit kunnen weinig restaurants in Cairo dit in 1922 opgerichte eethuisje overtreffen. Mijn pizzaconsumptie werd vergezeld door een gezellig en interessant gesprek met een Nederlandse onderzoeker die voor een paar dagen in Cairo is. Sjoerd-Jeroen (waar halen ze het toch) geeft morgen aan het NVIC een lezing over het beeld van (vooral liefdes-) relaties tussen Nederlanders en moslims dat in de Nederlandse literatuur tot uiting komt. Hij komt van Damascus en vertrekt vervolgens richting Kuweit, waar zijn vriendin blijkbaar werkt. Academici, de nieuwe nomaden?

dinsdag 31 maart 2009

Back in the Belly

Ondanks de schele hoofdpijn* doet het terugzien van stoffig, lawaaierig, druk, vervuild Cairo me wel iets. Nu ben ik even aan het bekomen in de oase van rust die het NVIC is en hoewel honderd kwelende kinderen van de school naast het instituut erg hun best doen om mij dit te beletten, moeten ze tegen de weldaad van een stralende zon en 25°C opboksen. De verleiding is groot om de rest van de namiddag hier op het terras te spenderen, maar een aantal practicalia (logies, Vodaphone SIM-kaart, Skype downloaden, eten, contacten eh contacteren, etc) nopen mij tot verdere actie. Tot dra!


* Te weinig slaap, te veel turbulentie en een voortdurend schreiende baby hebben tegen mijn hypothalamus samengezworen en, toen ik even niet oplette, er met een hamer keihard op gemept

vrijdag 27 maart 2009

Terug naar Cairo

Datum 31/03/2009
Vertrek 06:05 (auch!)
Aankomst 12:40

I'll keep you posted...