donderdag 9 april 2009

Interessantste dag tot nu toe!

Aanvankelijk leek het alsof woensdag een saaie dag zou worden. Drie keer trachtte ik 's voormiddags Diaa Rashwan te bereiken om een afspraak voor een interview te maken, zonder succes. Aangezien Ahmed Belal de volgende dag naar China zou vertrekken, besloot ik hem op te bellen zodat we nog eens konden afspreken. Dit bleek algauw de beste beslissing van de voorbije dagen te zijn!
Ahmed bezorgde mij een heleboel nieuwe contacten (Waqil Tawfiq, Talal Shukr, Abdul Rafat, Sharif Fayad, Haini al-Husayni, Hadir Mehdawi) en nam mij vervolgens mee naar de redactie van de onafhankelijke krant al-Badil, die net vanwege financiële problemen gesloten werd. In al-Badil heerste, logischerwijze, een bedrukte sfeer. Journalisten zaten ofwel kwaad te discussiëren of met tranen in de ogen voor zich uit te staren. Dankzij Ahmed kon ik een interview met de hoofdredacteur Khaled al-Bashy versieren, een gedreven en links geëngageerd man waar de Klauzen en Yvezen dezer wereld een voorbeeld aan mogen nemen.

Na dit interview ontmoette ik een Medhat az-Zahed, een oudere man, adviserend lid van de redactieraad, die menig boek over globalisering en sociaal protest geschreven heeft. Met hem had ik een lang interview over de wereldsituatie, het revolutionaire proces in Latijns-Amerika, de rol van de arbeidersbeweging in Egypte, de evolutie van de vakbonden en linkse partijen, enzovoort. Duidelijk argumenterend vanuit een marxistisch perspectief, wist de man een heldere analyse te maken van de Egyptische politieke stand van zaken en de taken van de linkerzijde.

Na dit interessante gesprek belandde ik tussen zes jonge journalisten van al-Badil, met wie ik een chaotisch, maar bijzonder grappig collectief "interview" had over persvrijheid (of liever het gebrek daaraan) in Egypte. Met de drie politiek meest geëngageerde, Tamir al-Mahdy, Walid Ali en Muhammad Taher, ging ik vervolgens naar een bijeenkomst van socialisten en communisten over de Sudanese kwestie. Het panelgesprek was weinig verhelderend, maar werd voorafgegaan door een korte discussie onder de aanwezigen over de aard van Tagammu, die mij opnieuw sterk deed denken aan de situatie binnen de SP.a. Binnen Tagammu is er duidelijk een linkse groep ongeorganiseerde marxisten en socialisten die ontevreden zijn over de electorale focus van de partij en de collaboratie met het regime. Egypte is een dictatuur waar verkiezingen (1) op ondemocratische wijze verlopen, waardoor de participatie van een linkse partij, vanwege fraude en gebrek aan financiële slagkracht om met de regeringspartij NDP te concurreren, reeds op voorhand gedoemd is te mislukken; (2) door de meerderheid van de Egyptenaren genegeerd worden; (3) niet leiden tot een machtsverschuiving, aangezien het parlement stevig door de uitvoerende macht in het gareel wordt gehouden.
De focus van Tagammu op het electorale veld heeft tot een verwaarlozing van hun werk binnen de massa's geleid en deze partij tot een - dan nog onsuccesvolle - kiesmachine gedegenereerd. Een aantal basismilitanten die in perifere industriesteden zoals Mahalla of in Mansura leven, negeren echter deze weinig socialistische koers van de leiding en spelen een belangrijke rol in de grassroots sociale bewegingen (protesten van arbeiders, boeren, hele dorpen) van de laatste jaren. Ze blijven echter in Tagammu omdat dit de enige echte politieke formatie ter linkerzijde is (klinkt bekend eh) en ze moeten roeien met de riemen die ze hebben. Als ik hen nu kan overtuigen om zich binnen Tagammu als linkse factie te organiseren, dan krijgen we misschien nog écht een SP.a-Rood in Egypte ;)

Bijeenkomst in 'afaaq ishtiraqiyya, "socialistische horizonten"

Na de commie bijeenkomst zakten Tamir, Muhammad, Walid & ik af naar Ramses street waar we nog een thee zouden drinken vooraleer het drietal de bus terug naar Mansura nam. Dit afscheidsritueel nam uiteindelijk twee uur in beslag, aangezien we in dialoog traden over socialisme, religie, de Iraanse revolutie, de positie van de vrouw, de rol van Tagammu, Palestina, Trotski, klassen, Venezuela, enzovoort. Ik was aangenaam verrast door de openheid, de nuance en de diepte van onze discussie. Deze drie journalisten vertegenwoordigen het kruim van de Egyptische socialisten: politiek actief op het terrein, belezen in zowel de Egyptische en Westerse politieke klassiekers en begiftigd met een open en kritische geest. Een groep van dergelijke activisten kan het verschil maken.

Van links naar rechts: Muhammad, Walid & Tamer

Na het werkelijke afscheid met mijn Egyptische kameraden keerde ik terug naar Dokki, alwaar de barbecue van mijn flatgenote op zijn einde liep. De dag werd dan ook op aangename wijze afgesloten met een groep Italianen (mijn flatgenote werkt in een Italiaanse NGO maar is zelf Egyptisch-Canadees), waarvan de oudere generatie blijkbaar nog lid was geweest van de Italiaanse communistische partij en met een mengeling van nostalgie, cynisme en hoop naar mijn enthousiaste verhaal over de Egyptische arbeidersbeweging luisterde.

Met andere woorden, gisteren was een dag vol nieuwe indrukken, interviews en gesprekken, die ik vandaag rustig zal verwerken...

1 opmerking:

Kobe Wuyts zei

"Als ik hen nu kan overtuigen om zich binnen Tagammu als linkse factie te organiseren, dan krijgen we misschien nog écht een SP.a-Rood in Egypte ;)" - Bemerk ik hier een vleugje ambitie?
Hoogst interessante lectuur overigens, die blog van u.