woensdag 29 september 2010

Dag 16 & 17: werk in het "arshief"

Gisteren en vandaag hebben we in het archief van al-Ahali gewerkt, op zoek naar opinieartikels over de stakingsgolf van het laatste decennium. De eerste dag ging het traag vooruit en was het resultaat heel mager, maar nu ik het archiefsysteem wat door begin te krijgen vlot het al beter. Tussendoor heb ik tevens een interview met Haisam afgelegd over het krantje Darb Al-Ahmar. Darb al-Ahmar (Het Rode Weggetje) is genoemd naar de wijk met dezelfde naam in Cairo, in de buurt van Sayyidna Zeynab. Met de komende verkiezingen hebben Haisam en andere Tagammu-activisten een buurtkrantje opgericht dat de concrete problemen van de bewoners - corrupte belastingen, flikken, huisvesting - aankaart. Het is een eigenlijk een interessante mini-casus van mijn onderzoek over de relatie tussen "intellectuelen" (in brede zin) en de werkende klasse. Enerzijds bieden Haisam & co de buurtbewoners een discursief forum om hun heel lokale en particuliere noden kenbaar te maken in en buiten de buurt; en anderzijds biedt dergelijk contact met de buurtbewoners aan Tagammu-activisten een uitgelezen kans om hun politiek en sociaal programma aan de man te brengen. Het krantje is meer een middel om met de buurtbewoners te discussiëren en hen te organiseren dan een doel op zich. Het is ook geen eenrichtingsverkeer, aangezien de activisten vertrekken van de problemen die buurtbewoners zelf aandragen.


Haisam Hassan

Morgen en overmorgen is al-Ahali en dus het archief gesloten. Een ideaal moment om het interview met Haisam uit te typen en een aantal mensen buiten het Tagammu milieu te contacteren.


De spiegel aan de inkomhal van Tagammu ;)

Wat betreft de gezondheid; na uitgebreide analyses van allerhande lichaamsvochten blijkt dat mijn dysenterie niet van bacteriële aard is, maar veroorzaakt door een kwaadaardig pantoffeldiertje. Dit wil zeggen dat, hoewel de dysenterie zelf voorbij is, ik nog tot vrijdag een amoebicide moet nemen om alle kleine beestjes te doden. Waarschijnlijk heb ik de amoebe reeds tijdens mijn vorig bezoek aan Egypte opgelopen, maar bleef deze tot zo'n twee weken geleden inactief. De toerista en de immuniteitsverzwakking die ik na mijn aankomst heb gekregen, zouden de eencelligen hebben geactiveerd, met alle gevolgen van dien. Hopelijk zaterdagmorgen dus een laatste gezondheidsbulletin...

maandag 27 september 2010

Dag 15: Back to Tagammu

Vandaag heb ik Shigella en consoorten ge"trot"seerd* en ben ik naar Tagammu in Dowtown afgezakt. Daar ontmoette ik mijn vroegere contacten Ahmed Belal en Haisam Hasan. Ahmed zag ik maar kort want die vertrekt morgen al naar een congres in Libanon, maar komt gelukkig binnen zo'n twee weken terug. Dankzij Haisam krijg ik morgen toegang tot de "archieven" van al-Ahali, de partijkrant van Tagammu. Het doorploegen van de verschillende edities zal geen sinecure zijn en meerdere dagen in beslag nemen, aangezien Ahmed gniffelde toen de staat van het archief ter sprake kwam. Een slecht voorteken... Gelukkig heb ik nog een historica aan mijn zijde die nu in ijltempo het Arabisch schrift meester(es) moet worden. En voor de nabije toekomst: begin er maar aan moeder ;-)

Nadien zou ik ook de archieven van andere kranten zoals al-Badil, al-Shuruk en al-Dustur doorzoeken op bijdragen over de arbeidersstrijd in Mahalla.

Morgen en volgende week moet ik nog voor een check-up naar de dokter die mijn gezondheidsevolutie goed opvolgt. Hopelijk is dit dan het einde van de dysenterie-soap...

* Eentje voor P.G. uit B., om het af te leren...

zondag 26 september 2010

De pocket van Mohammed

Een van de sjiekste en duurste hotels in Cairo is het Grand Hyatt. Het is vooral bekend om het ronddraaiende restaurant op de bovenste verdieping met een prachtig panorama. In 2008 werd het echter berucht omwille van een excentrieke maatregel van de Saoedische eigenaar, Sheikh Abdulaziz al-Brahim. Aangezien al-Brahim een nogal puriteinse moslim is (en van de wahhabi-strekking zoals een braaf familielid van de Saoedi's betaamt) besloot de man om alle alcohol van het hotel aan de wateren der Nijl te schenken. De barman zag met lede ogen voor miljoenen dollars whiskey, wijn, bier en allerlei andere Westerse brouwsels in de rivier van de farao's uitgegoten worden. Het management van de Hyatt-keten stond erbij en keek ernaar en pas na veel aandringen wordt er ondertussen opnieuw alcohol in het luxehotel geschonken.



Mocht Weber nog in de jaren '70 geleefd hebben, dan zou hij waarschijnlijk tot de conclusie gekomen zijn dat het wahhabisme en andere puriteins-islamitische varianten de "geest van het kapitalisme" in het Midden-Oosten vormden. Terwijl de verhoging van de olieprijzen vanaf 1973 een crisis voor het Westen inhield, betekende dit een gouden eeuw voor olierijke landen. Egypte had weinig oliebronnen, maar kon toch via twee soorten migratie een graantje van de weelde meepikken. De eerste migratie was van Egypte naar de Golfregio. Arme en middenklasse Egyptenaren verhuisden naar de groeiende economieën van de Golfstaten om daar "in den bouw" of als leraar tewerkgesteld te worden en lonen te verdienen die vier tot tienmaal zo hoog waren als in Egypte. Als brave huisvaders die hun geld in de strenge Golf niet konden verbrassen aan drank of hoeren stuurden ze hun loon terug naar hun families in Egypte, die een beetje meer koopkracht kregen en de economie een duwtje in de rug gaven.

Interessanter voor mijn verhaaltje nu is de tweede soort migratie; namelijk van de Golf naar Egypte. Deze migranten waren voornamelijk Moslimbroeders die onder Nasser het land waren uitgevlucht en in de Golf rijkdom hadden verworven. Terug in Egypte maakte deze groep van islamitische kapitalisten gebruik van de economische liberalisering onder Sadat om te investeren in toerisme, diensten, en de financiële sector - alles wat gemakkelijk, snel en veel geld opbracht en zich liefst zo weinig mogelijk in de productiesfeer bevond. De vraag is natuurlijk hoe parasitaire kapitalisten op een islamitisch, ahum, koosjere wijze geld uit geld kunnen verdienen? Interest en woeker, riba, is immers des duivels. Dus richtten de islamitische kapitalisten religieuze banken en investeringsmaatschappijen op die zonder interest werken. Wat ze erbij vergeten vermelden was dat ze hun meeste centjes niet via productieve investeringen maar via muntspeculatie ("handel" in geld) zouden verdienen.

Enfin, deze islamitische banken en investeringsmaatschappijen werden in de jaren '80 een enorm succes, vooral bij de brave migrantenhuisvaders in de Golf die ondertussen ook een beetje puriteinser waren geworden en hun vrouwen thuis aanraadden om toch maar eens te overwegen een burka aan te doen. De staats- en privébanken werden een beetje zenuwachtig van deze "islamitische" concurrentie - lees: de competitie van een bende arrivisten die de traditionele patrimonialistische kanalen ontwijken om rijkdom te accumuleren. De overheid stelde bijgevolg een "neutraal" onderzoek in dat de financiële "gezondheid" van deze instellingen naging. Vanzelfsprekend hing het hele bouwwerk met haken en ogen aan elkaar, met als gevolg: een ineenstorting van de islamitische banken en investeringsmaatschappijen en een financiële crisis aan het begin van de jaren '90. De Egyptische overheid was haar tijd vooruit (denk aan de voorbije internationale financiële crisis) en pompte miljoenen EGP in het bankwezen, terwijl zij anderzijds getrouw het soberheidsbeleid van het IMF volgde; wat in dalende lonen, "jobless growth" en een afnemende koopkracht resulteerde. Het belangrijkste was echter dat de banken gered waren en de financiële elite opnieuw op beide oren kon slapen.

De islamitische banken kwamen zwaar gehavend uit de crisis, maar de sterkste telgen hielden stand, vooral de Saoedische lopen nog met het hoofd in de wolken:

zaterdag 25 september 2010

Dag 12 en 13: dieeten

Gisteren, vrijdag, was het de dag van het gebed hier in Caïro. Net tijdens het vrijdaggebed kwam ik op het idee om even naar de supermarkt te gaan om wat water te halen. Niet dus. In de straat naar de winkel lagen overal tapijten op de grond en zaten mensen naar de "preek" te luisteren van de imam. Een vreemde gewaarwording om deze mannen via luidsprekers over geheel de stad furieus te horen spreken, in een taal die ik helemaal nog niet begrijp. De winkel was uiteraard gesloten -vreemd genoeg enkel tijdens het uur van het gebed, nadien was hij gewoon terug open- dus ik moest onverrichter zake terug naar huis.

Daar aangekomen was het tijd om Brecht te "voederen". Hij staat namelijk op een dieet van verse groentjes -gewassen in azijnwater- met rijst of pasta. Dit resulteert vaak in twee soorten gelijkaardige gerechten: spaghettisaus met linzen en pasta of spaghettisaus met noten en rijst. Mjammie, maar na vijf dagen komt het wel mijn oren uit...

Een impressie:


Spaghetti met linzen en gemengde groentjes. Een variant met rijst en noten stond ook op het menu.

Vandaag konden we wel even naar de grote Alfa supermarkt in Zamalek gaan. Denk: Carrefour op z'n Egyptisch. Daar kon ik ook wat brood kopen waar geen vliegen aankonden en dat dus ook voor Brecht veilig om eten zou zijn. Dit resulteerde deze avond in een echte "lekkernij": pizza. Het is te zeggen: spaghettisaus op een plat "baladi" brood.


Plat "baladi" brood met spaghettisaus; vandaag zelfs mét gehakt!

Morgen proberen we eens een pannekoekje.

Goodnight and stay classy, Belgium!

donderdag 23 september 2010

Bird watching

Terwijl Brecht aan het herstellen was op de sofa, restte mij vandaag niet veel meer te doen dan huishoudelijke taakjes. Tussendoor was er tijd om wat Arabisch schrift te bestuderen uit de reclamefolder van de lokale supermarkt. Dat vlot trouwens al netjes, dank u, nu nog leren begrijpen wat er staat...

Net voor het vallen van de avond kon ik ook de duivenmelker op het dak naast het onze aan het werk zien. Hoewel ik eerst dacht dat de hokjes een berg afval waren- zoals je hier wel vaker ziet- zijn het dus allemaal duivenkoten. Wanneer je er wat langer naar kijkt zitten ze zelfs vrij vernuftig in elkaar en worden ze ook goed onderhouden.



Plots was het echter gedaan met vrij en zorgeloos rondvliegen voor de beestjes, want er verscheen een kaper in de lucht. Een kleine valk schoot in een dolle vaart voorbij ons balkon, maar kreeg geen van de duiven te pakken. Nadien bleef hij nog geruime tijd rondzweven op de warme wind tussen de flatgebouwen- jammer genoeg buiten het bereik van de camera. Morgen misschien meer geluk voor mij? Of minder voor de duiven?

woensdag 22 september 2010

Nacht negen en dag tien: Cairo hospital sightseeing

De disenterie kreeg vorige nacht nog een staartje -gelukkig niet letterlijk- en zorgde ervoor dat ondergetekende deze morgen om half twee in de weer was met het inpakken van een "ziekenhuiskabas". Intussen liep mijn lieveling leeg in de badkamer. Snel handelen was aan de orde: de dokter bellen, dertien verdiepen naar beneden hossen en een taxi nemen: Zamalek! Bij het Anglo-Amerikaans hospitaal aangekomen, stonden we voor een gesloten poort. De vriendelijke taxichauffeur bleef nog even wachten tot plots van achter de hoek de bawab uit zijn slaap werd gewekt en ons binnenliet. Brecht werd als patient opgenomen en kreeg een bed in een eenpersoonskamer, alwaar hij een tweetal baxters met zouten kreeg toegediend. Snel daaropvolgend keerde er wat kleur terug in zijn gezicht en kon mijn hartje weer een normaler ritme "doemtitidoem" slaan.



Na een zestal slapeloze uurtjes kwam het ontbijt. Brecht was blij want hij kreeg al weer wat goesting in eten. Het dienblad zag er ook goed gevuld uit: melk, thee, brood, een boterkoek met kaas, confituur, koekjes, kaas met komkommer..., maar ach, wat een pech! Een verpleegster deelde mee: "No, no, not for you, for wife, no vomitting."



Brecht zag alles met lede ogen aan, hoewel ik hem beloofde de koekjes mee te nemen voor thuis.

Eens terug op het appartement aangekomen verliep de namiddag weer beter: ouders contacteren en geruststellen, water drinken, eten bereiden, water drinken, eten opeten, water drinken,... We konden deze avond zelfs genieten van een prachtige ondergaande zon.



Nu hopen dat de nacht niet opnieuw vervelende verrassingen in petto heeft.

dinsdag 21 september 2010

Dag 8 & 9 met de D van Dysenterie

Mijn toerista bleek toch iets kwaadaardiger te zijn dan gedacht, dus hebben we deze morgen een bezoekje gebracht aan dokter Wagdi Rafla (aangeraden door het Nederlands-Vlaams Instituut) in het Anglo-American Hospital. Daar luidde het verdict: dysenterie. Met vijf dagen rust, veel water en antibiotica te nemen zou ik er vanaf moeten zijn. We vragen ons toch af waar ik het vandaan gehaald heb, aangezien Lobke en ik steeds hetzelfde gegeten hebben en zij nog kerngezond rondhuppelt. Sterke Beerveldse genen zeker? ;-) Ik prijs mij wel gelukkig, mocht ik hier alleen zitten dan zou ik een probleem hebben, maar nu is het eerder een ergerlijk ongemak. Maak jullie dus thuis geen zorgen, alles is onder controle!

Mijn eerste afspraken met contacten heb ik dan maar naar zaterdag verschoven. Ik ben al content dat ik hier tot december ben, want zo gaat het niet echt vooruit...

zondag 19 september 2010

Dag 7: huiselijke voorbereidingen

Het broeierig hete weer vandaag noopte ons tot het splitsen van onze aankopen in twee shifts: een in de voormiddag en een in de late namiddag. De bidon met 6 liter water die we bij onze eerste raid kochten, is ondertussen al bijna op... Gelukkig is het supermarktje om de hoek zodat we niet ver moesten sleuren (i.t.t. in Gent waar we vaak muilezeltjes spelen op terugweg van de Aldi of Colruyt).

Na de voorraadkasten te hebben gevuld, was het tijd voor spaghetti "à la Lobelia Arabic Style". Een hele klus aangezien tomatenblokjes noch pasata voorhanden waren. Verse tomaten, minikomkommer, bleke minicourgetjes, mini-aubergines (ook de albinovariant!), vers rundsgehakt (een weloverwogen risico) belandden in één gerecht dat toch naar spaghetti smaakte [heel lekkere spaghetti zelfs! B. - hm, enkel iets teveel geit in de kaas. L.]





Na het eten nam Brecht contact op met een van zijn belangrijkste contacten. De eerste afspraken worden gemaakt. Het veldwerk is uit de startblokken ;-)



Ikzelf oefen intussen om zelfstandig naar de winkel te kunnen gaan*:

L. "Law samakht. 3indak nuss kilo al-lahm al-mafrum min fadlak?"

M. "Aywa, nuss kilo?"

L. "Aywa. Bi-kam?"

M. "Tis3a wa-nuss, min fadlik"

L. "Tis3a wa-nuss, tafadl"

M. " Shokran"

L. "Ma3a salama"

*(Excuseer. Heeft u een halve kilo gehakt, alstublieft? Ja, een halve kilo? Ja. Hoeveel kost het? Negen en een halve, alstublieft. Negen en een halve, alstublief. Dank je. Salut!)

zaterdag 18 september 2010

Dag 6: en de nacht viel over de stad

We zitten rustig op ons terras van de ondergaande zon te genieten, in onze vers gevonden flat. Alles verliep vlot vandaag, té vlot? Dat zullen we binnen enkele maanden wel merken.
Onze simsar heeft op dit moment zijn duivelshoorntjes en bokkepootjes (mmmm bokkepootjes) nog niet laten zien.

















De huisbaas was erg vriendelijk, zeker toen hij van de simsar hoorde dat we een getrouwd stel waren, waarvan de ene helft doctoreerde en de andere helft onderwijzeres was. Breed glimlachend bevestigden we alles. Hij glimlachte vooral breed toen we hem onze centjes gaven...

















Nadien begon het uitpakken: valiezen legen, kasten vullen en intussen ontdekken welke spullen niet aanwezig zijn: snijmessen, waspoeder ( ook geen wasverzachter voor Brecht, de softie) en afwasmiddel.

















Morgen worden de voorraadkasten aangevuld: verse groentjes en fruit, sapjes, pasta en rijst en misschien een stukje vis. Vandaag spotte ik namelijk een vis-vers-markt om de hoek.
Spannend wat dat zal geven.

Maandag begint dan het werk, na een dagje acclimatiseren.

Goodnight and stay classy Belgica!

vrijdag 17 september 2010

Dag 4 & 5: eureka?

We hadden vanavond iets te vieren: eindelijk hebben we een flat gevonden! Het zoekproces had echter veel voeten in de aarde. Narina Wall klonk erg sympathiek en hulpvaardig, maar toen puntje bij paaltje kwam, kwam er niets van in huis. [pun intended] Toen zijn we in flat hunting overdrive gegaan aangezien het de laatste nacht was dat we in hotel Osiris konden blijven. Om niet plots dakloos te worden boekten we nachtje in een oude bekende van ondergetekende: funduq Mayfair.




Mayfair, waar traditie technologie bedekt.

Onze zoektocht vandaag ving aan met een hele rits telefoons naar simsars allerhande. Uiteindelijk hadden we zo'n zestal afspraken. Het eerste rendez-vous bracht ons in contact met een Egyptische muppie* die ons naar de flat van zijn zeer waarschijnlijk coke-verslaafde vriendjes bracht. De flat was wel ok, maar we zochten een appartement, geen dealer. We zagen ook nog twee andere flats. Bij de laatste kwam het plafond naar beneden, maar er was Nijlzicht! Nee danku.

We besloten een andere buurt op te zoeken: Mohandiseen a.k.a. Ingenieurstad. Daar ontmoeten we de vriendelijke Muhammad die ons een goed onderhouden flat in een rustige buurt toonde. We waren bijna verkocht, maar besloten toch nog wat verder te kijken aangezien de locatie hogere verplaatsingskosten met zich zou meebrengen (geen metro in de buurt). We begaven ons dan wat meer naar het zuiden: Dokki, waar ik vorig jaar verbleef. De eerste flat die we zagen had een heel mooi uitzicht op Midan Misaha, maar miste wat onderhoud. Maar de simsar had nog een troef achter de hand: een appartement vlakbij het metrostation, met een goed uitzicht, voldoende licht, een terras, gloednieuw, propere vloeren/badkamer/keuken, ruim, drie slaapkamers... Sold! We vragen ons wel nog altijd af waar de angel zit...

Om dit te vieren besloten we uit eten te gaan in Mezzaluna, een klein Italiaans restaurantje (dat trouwe lezers van 2008 zich nog zullen herinneren) om de hoek van Mayfair.


Verse ravioli met gegrilde groentjes


Kip met rode pesto in een kappertjes-limoensaus [mjam zegt Lobke]



En als klap op de vuurpijl: dadelravioli met ijs, walnoten en caramelsaus. Een aanrader!!![Lobke zegt: MJAM!!]

* Marginale yuppie

donderdag 16 september 2010

Dag 3 & 4

Gisterenavond ging onze flatjacht in tweede versnelling. Het appartement dat we normaal gezien zouden bekijken bleek immers onderdak te bieden aan de gevreesde tarantula. De eigenaar had het beest gespot maar het was "verdwenen" vooraleer hij de kans had het in de grond te stampen. Mijn dierbare wederhelft stelde haar veto en we moesten dus op zoek naar nieuwe opties. We besloten een simsar (immokantoor) te bellen en volgens Cairo Scholars was Sanaa Khalil een betrouwbare keuze. Na drie flats bezocht te hebben waren we echter nog niet overtuigd: de eerste was vies, vuil en afgeleefd (stopcontacten hingen uit de muur, mieren in de keuken, stoelen zakten ineen, ...); de tweede was iets beter maar een donker hol (alle vensters waren met zilverpapier afgeplakt en de gevangenissfeer kon ons niet bekoren); de derde was eigenlijk wel in orde, maar bezet door een familie die pas volgende week zou vertrekken. Bovendien waren alledrie de flats ruim overprijsd. De simsara zag waarschijnlijk onze misprijzende blik en verminderde spontaan de huur met 200EGP. Nog teveel.

Gelukkig werden we op onze speurtocht vergezeld door Farhan, een sympathieke Pakistaan. Voor Farhan is het de eerste reis buiten Pakistan. Hij is zwaar onder de indruk van alles, loopt nog een beetje verloren en was blij dat we hem wat wegwijs maakten in Cairo (vooral het gebruik van de metro).

Na de vruchteloze flatbezoeken besloten we een andere simsar onder de arm te nemen: Narina Wall. Zij werd hoog aangeprezen door iemand van Cairo Scholars en zou geen "fee" vragen voor haar werk aan de huurder, enkel aan de verhuurder. Hoewel ze werkt voor een meer uptown agency en ze ons budget wat beperkt vond, kon ze ons toch vier appartementen laten zien vandaag. Duimen maar dat we onze goesting vinden!

Ondertussen heeft ondergetekende last van de beruchte toerista, dus lange taxiritten en grote wandelafstanden zitten er vandaag niet in. ;-)

dinsdag 14 september 2010

Dag 2 sfeerbeelden


't Stad


Dorstig op de veranda (12de verdiep) van ons hotelleke


Telecomstraatsnapshot - de ene gsmwinkel na de andere


Lobke's veldwerk: flats, restaurants & bezienswaardigheden ;-)


Cairo by night

maandag 13 september 2010

Dag 1: eerste fuul, taameyya en koshari!

Na deze morgen een goed ontbijt te verorberen, zijn we begonnen aan onze zoektocht naar een flat. En we hadden geluk, waarschijnlijk toch...Een zekere Louis trekt samen met zijn flatgenoten uit hun driekamerflat in Garden City - inderdaad ook beter bekend als "tarantula ville"...bibber en beef - woensdag mogen we de flat gaan bekijken en we hopen direct de jackpot te pakken te hebben. Prijs/kwantiteit lijkt het alleszins een knaller, nu enkel nog de kwaliteit.

Deze middag hebben we ons te goed gedaan aan een eerste portie koshari in de bekende tent "Abu Tarek", de beste koshari van de stad, zo zeggen ze toch zelf...En ze hebben ook wel een beetje gelijk: het smaakte! Een gekke mengeling van noedels, rijst, pasta, tomatensaus, geroosterde ajuintjes, linzen en kikkererwten; het ziet er niet uit, in die vierkante potjes, maar het voedt en smaakt zeker. Kost eten en drinken: €2,50

Als namiddagvertier hebben we de eerste shoppingcentra en winkelstraten bewandeld: kijken mocht, aankomen/aankopen niet- van Brecht...



Deze avond zetten we onze "culinaire tocht" dan verder naar Kazzaz om er taameyya (broodje met geplette, in een bol gedraaide en vervolgens gebakken favabonen en verse groentjes met een beetje kaas) en fuul (bonenpasta) te eten. Taameyya is waarschijnlijk mijn favoriete broodje, al moet ik er nog een heel aantal proberen! Brecht opteerde daarnaast ook nog van een lokale specialiteit: een broodje met gebakken ei en basterma (gerookt vlees). Kost eten en drinken: € 2,50 :-)

Goodnight and stay classy, Belgium!

En de buik van de Veroveraar was redelijk leeg...





Gisteren goed aangekomen na een lange vlucht met tussenlanding in Marsa Alam. Nadat onze bloeddruk een beetje terug gestabiliseerd was door al dat stijgen en dalen, konden we op zoek gaan in Caïro airport naar een taxi: steeds opnieuw een hele belevenis! Vervolgens met een dolle vaart naar Wust-el-Balad of het centrum van de stad. Nadat de chauffeur wel een keer of zes de weg had gevraagd, belandden we uiteindelijk toch op de twaalfde verdieping van een flatgebouw: funduq Osiris! En wat een meevaller: geen tarantula's onder het bed, slechts een eenzaam vliegje waarop vervolgens gretig jacht werd gemaakt. Het is te zeggen: met het beetje fut dat we nog hadden eens een schoen naar het beestje smijten wanneer het té dichtbij kwam...Het moet gezegd: het reizen zelf is toch steeds een beetje afzien. Daarbovenop hadden we besloten dat we op zes uur vliegen nu ook niet echt honger zouden hebben en we hadden dan ook geen maaltijd gevraagd. Enkel drie koekjes en een zak gemengde chips- ja ja, die mocht mee op het vliegtuig!- restten ons nog om de avond af te ronden. Gelukkig werd dit deze morgen goedgemaakt met een zeer goed ontbijt: hier kon je duidelijk de Franse invloed merken (niet dankzij Napoleon: een Franse vrouw baat het hotel uit)- ook al staan Franse ontbijten zelf bekend om hun beperkte aanbod. Knapperig gebakken toast, drinkbare koffie -in een glas-, confituur, een kirikaasje, een stukje zachte zoute inheemse kaas, een kommetje fruitsla-met de meest vreemde druiven "ever"- en als klap op de vuurpijl: een pannenkoek met honing. Mjam!

Vandaag gaan we dag 1 aanvatten van de zoektocht naar een flat! Duimen maar...

zondag 12 september 2010

Terug naar Cairo

Vlucht binnen 5 uurtjes.

[Lobke:] Stress voor het vertrek!

[Brecht:] Laatste hand leggen aan artikel tussen inpakgerief!