zondag 3 oktober 2010

Dag 21: Het pond in vrije val

De onzekerheid omtrent de presidentsverkiezingen volgend jaar (zal Mubarak zich opnieuw kandidaat stellen? Zal hij een opvolger aanduiden? Zal zijn zoon Gamal Mubarak kandidaat zijn? Etc) maakt de beleggers en speculanten nu al een tijdje zenuwachtig. Terwijl een maand voor ons vertrek je voor één euro 6,8 EGP kreeg, staat hij nu al meer dan 7,8. Dit maakt het leven voor ons wat goedkoper, hoewel de grootste hap uit het budget, de huishuur, nog tegen 7,3 is gewisseld. Over de kostprijs van "baladi" (inheems) eten moeten we niet wakker liggen; vandaag nog vijf lange sandwichen gekocht voor 1 EGP! Reken zelf maar ;)



Deze morgen en namiddag hebben we de laatste bundels krantenknipsels doorgenomen en het behulpzame archiefpersoneel vriendelijk bedankt.



Tijdens onze werkzaamheden ontmoetten we tevens een onderzoeker/journalist/wapeningenieur. Farouk heeft twaalf jaar in Spanje geleefd en deze ervaring heeft hem sterk beïnvloed. Hij wil nu de periode onder Franco bestuderen en vooral de transitie naar democratie na de dictatuur. Hij ziet Spanje als een voorbeeld dat Egypte zou moeten volgen. Het belangrijkste obstakel is volgens hem de presidentiële dictatuur. Alle oppositiepartijen moeten zich rond een aantal politieke minimumeisen van democratie en burgerlijke vrijheden scharen. Eens er vrije verkiezingen en civiele rechten van kracht zijn kunnen de verschillende partijen Egypte's problemen aanpakken. Farouk is dan ook enthousiast over de campagne van al-Baradei rond democratische rechten. Hij blijft echter het antwoord schuldig op de vraag hoe deze campagne ooit iets concreet kan veranderen zolang de verkiezingen vervalst worden. Hij heeft vage concepten van sociale rechtvaardigheid en herverdeling, maar vindt dat deze kwestie pas na een democratisering kan en moet behandeld worden. Hoe kan de beweging van al-Baradei echter gewone boeren en werkmensen mobiliseren voor "high profile" politieke eisen die weinig met hun dagelijkse sociale en economische problemen te maken hebben? Farouk is tevens een voorbeeld van de klassieke intellectueel die opinieartikels schrijft en schema's brouwt van hoe de democratie er in Egypte zou moeten uitzien. Hij "strijdt met de pen" zoals hij zelf zegt. Op zich is daar natuurlijk niks mis mee, maar aangezien hij elke band met "de straat" mist, is hij vaak naïef in zijn ideeën over sociale verandering, over de mogelijkheid om politieke spelers met uiteenlopende belangen te verenigen en over de bedoelingen van de regeringspartij.

1 opmerking:

Mane zei

mooie foto van de sandwichen...
Ik ben blij te horen dat Lobke al aan de reclammekes uit kan, en dat Brecht weer goed en wel op zijn pootjes staat.

Nog veel succes, en blijf ons vooral op de hoogte houden van jullie lotgevallen. Het is altijd fijn om iets van jullie te lezen (liefst wel geen rare ziektes en ziekenhuisopnames meer, als t kan)...

Groetjes,
Tine