dinsdag 5 oktober 2010

Dag 22-23: gids voor het vervullen der paspoorttaken

Soms sta ik echt versteld van hoe sterk de vorm, het uiterlijk, in deze stad de inhoud kan weerspiegelen. Neem nu bijvoorbeeld de Mogamma in Downtown. Een gigantisch gebouw, neergepoot als een ware diplodocus uit de oertijd , herbergt de nationale papieren rompslomp. Schatplichtig aan Marx - dankje Brecht- kan men zeggen dat "de vorm steeds de vorm van zijn inhoud is". Elke buitenlander die met een toertistenvisum dit land bezoekt en hier langer dan één maand wil verblijven, komt in aanraking met dit pareltje der bureaucratie. Vandaag besloten we actie te ondernemen, aangezien morgen een feestdag is en daaropvolgend misschien de brug wordt gemaakt naar vrijdag.

Bij de Mogamma aangekomen word je eerst vergast op een rondje metaaldetectoren, nadien moet je zwemmen door de mensenmassa naar de juiste gang. Vervolgens kom je tot de conclusie dat je eerst een formulier moet invullen, waar je een reeks postzegels dient op te plakken. Dan wriemel je terug naar de juiste "rij" waar je per duo de beste positie probeert te bemachtigen en te behouden. Foto niet uitgeknipt? Geen probleem, de loketbediende knauwt er met haar scherpste hoektand wel eentje af. Dan stel je jezelf de vraag: geef ik hier nu een fooi voor? Wanneer je dan uit je trance van verstomming ontsnapt kan je je pakketje papieren, met zegels, slijmerige foto en paspoort door een gleufje rammen waar de bevoegde lokettiste de noodzakelijke aanvullingen doet. Daarna komt alles op een hoopje terecht, dat wil zeggen als je geluk hebt. Brecht z'n pakketje miste de hoop, kwam op de grond terecht en lag daar te wachten tot de bediende bevoegd voor oprapen der pakketjes zijn paspoort en toebehoren vond.



Dan begint het lange wachten. Terwijl je paspoort door alle magen van de Mogamma wordt verteerd -en je eigenlijk stilletjes al afscheid hebt genomen van je pass en je jezelf voorbereidt op een moeilijke tijd aan de douane in de luchthaven- kan je het best even je gedachten verzetten. Wij besloten dit te doen door een bezoekje te brengen aan het hoofdkantoor van Etisalat om een internetabonnement te bekomen. Makkelijker gezegd dan gedaan... Na een nummertje uit het machien te hebben gehaald, een kwartier te wachten op stoeltjes, een blokkering in de nummertjes te zien en een vervanging der "internetpeet-ies", begon het te dagen dat een abonnement niet voor vandaag zou zijn: "sorry system broken". Wanneer het wordt hersteld? Later, door andere peet-ies. Zucht, dan maar gaan lunchen.

Na de lunch terug naar Etisalat en hoera, vreugde, het systeem werkt terug. Jammergenoeg waren we al voorbij ons oude nummer en kon het aanschuiven opnieuw beginnen. Na nog een half uur was onze missie geslaagd!

Terug naar de diplodocus -vergezeld van schietgebedjes- om de paspoorten. Na wachten, lang wachten en het aanroepen van enkele bedienden, kregen we eindelijk onze pakketjes terug: met visa!

De dag was al op z'n warmste -vandaag zo'n 35 °C- maar het werk zat er nog niet op. Sterker nog, het echte werk zat er nog aan te komen. We hadden besloten de lijst met contacten mee te nemen en zoveel mogelijk mensen te bellen vanuit het bureau van Haisam. Zo was het mogelijk om met zij die enkel Arabisch praten ook afspraken te maken voor een interview. Haisam toonde zich eens te meer zeer bereid om als tolk te fungeren. Ook deze onderneming wierp zijn vruchten af: voor de komende dagen t.e.m. maandag zit de agenda vol met afspraken voor interviews. Vrijdag is dan vrij om de afgenomen gesprekken thuis uit te schrijven.

Een dag vol extreme belevenissen, met goede resultaten en met de fijnste bureaucratische kantjes van Egypte.

2 opmerkingen:

ruleant zei

en vergeet Kafka niet. ;)

Peter zei

En met de gezondheid?
Eindelijk genezen?
Eindelijk afscheit?