maandag 11 oktober 2010

Dag 28-29: Caïro culinair

Terwijl Brecht zich de afgelopen dagen in de interviews smeet, begon ik een nauwkeurige studie der reisgidsen te ondernemen, met als hoofddoel: restaurants. Het moet gezegd, wanneer je een ganse dag achter een schermpje met een hoofdtelefoon het Engels probeert te ontcijferen van de "interviewees" knort zo rond een uur of zes het maagje en wordt het dringend tijd de innerlijke mens te versterken.


Brecht tikt de interviews uit en spoelt het opnamebandje eindeloos heen en weer.

Gisteren besloten we dan ook om tegen de avond ons eens uit te dossen -binnen de perken van het toelaatbare- en ons naar Sequoia te begeven. Deze tent -letterlijk te nemen tijdens de wintermaanden- behoort tot een van de favoriete uitgaansgelegenheden voor de Egyptische upperclass en expats. Dit valt goed te begrijpen wanneer men er een bezoekje brengt: gelegen op het uiterste tipje van het eiland Zamalek, met de Nijl kabbelend langs weerszijden van het ponton, biedt dit restaurant de ultieme "chill-out" gelegenheid na een lastige dag. Het water zorgt voor verkoeling, het eten voor een tinteling der smaakpapillen en de geur der sheeshas voor bedwelming. De hippe Egyptische muziek neem je er dan graag bij.


Genieten van een mini-chocoladefondue in Sequoia.

Vandaag hadden we dan een nieuwe interviewafspraak in Groppi, een cafe ooit gerenommeerd voor zijn gebak en koffie's, vandaag een afgeleefde keet met een beperkt clientèle. Fatma Ramadan zorgde ervoor dat ik weer ijverig aan het noteren kon gaan en het leverde een interessant gesprek op. Vooral haar verhaal over een take-over door de arbeiders van een lampenfabriek deed me terugdenken aan een VMS-filmavond rond "the take". In deze film nemen Latijns-Amerikaanse arbeiders ook de werking van een fabriek over, nadat de eigenaar weigert hun lonen te betalen en dreigt de boel te verkopen. Jammer genoeg liep ook hier fi Masr het verhaal niet goed af: de eigenaar kwam terug uit het buitenland, loste zijn problemen op en ontsloeg de arbeiders die hadden deelgenomen aan de take-over. Hopelijk kunnen we in de komende weken nog enkele van hen interviewen.

Toen werd het tijd voor de lunch. Brecht vertelde me de vorige dag dat hij nog nooit fateer had geproefd. Een ware schande voor iemand die hier reeds zo vaak op bezoek was. Deze pannenkoeken zijn immers een van de grofweg viif bekende gerechten van het land: mollokheyya, fuul en taameyya, koshari en dus ook fateer. Deze grote flappen die het midden houden tussen pannenkoeken en bladerdeeg worden zowel zoet als zout gegeten. Dit wil zeggen dat men kan opteren voor een "pannenkoek" gevuld met groenten, vlees, ei, kaas of eender welke combinatie van de voorgaande óf men kan kiezen voor een zoete vulling met noten, honing, ijs, slagroom, fruit of eender welke combinatie dààrvan.


Brecht koos voor een zoute fateer gevuld met groentjes en basterma (= gerookt vlees).


Ikzelf koos, evidemment, voor een zoete versie gevuld met fruit en noten.

Voor deze ervaring had ik Gad (spreek uit gkèt) uit de reisgids geselecteerd. Voor 54 Egyptische pond leverde ons dit een waar culinair festijn op met een zoute en een zoete fateer, twee bollen taameyya en twee blikjes cola. Tegen de huidige wisselkoers -net geen 8 pond- een leuke deal voor zo'n 7 euro.

Hoewel de Egyptische keuken soms wordt omschreven als eenzijdig en weinig nieuws, kan men toch pareltjes ontdekken die ervoor zorgen dat blinde vinken in biersaus, stoverij met verse frietjes en hespenrolletjes met witloof in den oven verre herinneringen lijken.

2 opmerkingen:

ruleant zei

weerom een interessant (lees : mouth watering) culinair intermezzo. :)
Misschien moet ik toch overwegen om ergens in de eerste twee weken van november een paar dagen op bezoek te komen...

Peter zei

Naast de Blinde Vinken, de Stoverij met frietjes en de Chicons met hesp in de kaassaus hebben wij nog deze week mosselen met friet gegeten en de meme heeft roomsoezen mee -pfff effe knopje los - maar allee het ziet er bij jullie òòk lekker uit