maandag 18 oktober 2010

Dag 34-35 Suez

Gisteren gingen Lobke, Haissam en ik op pad naar Suez, waar we een interview gepland hadden met Sa'ud Omar, vakbondsleider en lid van het "Civil Democratic Forum in Suez". Eerst namen we de metro naar de noordelijke eindhalte al-Marg en daar zochten we een microbus die Suez aandeed. Suez is een van de drie grote steden -naast Port Said in het noorden en Ismailiyya in het midden- die aan het Suez-kanaal grenzen. Het is tevens de grootste industriestad van de drie met een sterk vervuilende petrochemische nijverheid en cementfabrieken. Met angst in het hart stapten we op de microbus, aangezien sommige chauffeurs het niet zo nauw nemen met de wettelijke en automechanische snelheidsbeperkingen. Gelukkig hadden we een brave bestuurder en een oud busje dat niet sneller dan 90 km/u kon en na zo'n uur en driekwart kwamen we aan in Suez. We moesten nog een tweede stopbusje nemen naar Port Tawfiq, de havenbuurt waar we met Sa'ud hadden afgesproken. Port Tawfiq was in koloniale tijden de residentiële buurt van de Europese oliemagnaten. De architecturale restanten van deze periode zijn ondertussen ingenomen door de lokale politieke en economische elite.



Sa'ud nam ons mee naar de club van zijn bedrijf, een platform met stoeltjes vlakbij een tak van het Suez-kanaal. Het kabbelende water, de rust en de zilte geur die de wind met zich meedroeg vormden een hoogst aangename afwisseling met hectisch en vervuild Cairo. Het interview zelf was interessant; zoals ik reeds vermoedde, verschillen de verhalen en ervaringen van activisten uit de provinciesteden sterk van de meer gezapige politici in Cairo. Tevens kwam ik te weten dat de Moslimbroeders in Suez na de voorbije stakingen een soort "arbeidersvleugel" ontwikkeld hebben. Wordt verder opgevolgd.





Nu we toch in een havenstad waren beland, was de tijd rijp om eens verse vis te eten. In een klein restaurantje bestelden we gefrituurde bori en een met groentjes opgevulde forel (of iets dergelijks). De foto's doen jammer genoeg geen eer aan de lekkere smaak van beide visjes.





Na het avondmaal wou Haissam nog de laatste helft zien van een voetbalmatch van al-Ahly, zijn favoriete ploeg, tegen een Tunesische club. We vonden al dat de straten van Suez verdacht leeg waren en wat bleek; elk lokaal café met een televisiescherm, hoe klein ook, zat vol enthousiaste supporters. Bij het minst drukke café konden we nog met een stoeltje op straat aanschuiven, maar onze aanwezigheid bracht geen geluk; al-Ahly verloor de match tot grote consternatie van de vele toeschouwers.


Zoek het schermpje...

Het was rond 23u dat we de microbus terug naar huis namen en deze keer hadden we minder geluk. De chauffeur raasde op de onverlichte autoweg tegen zo'n 120 km/u, laverend tussen zwaar beladen en traag uitwijkende vrachtwagens, hobbelend over de slecht onderhouden weg, alles voorbijstekend wat vier of meer wielen had. Op een gegeven moment verloor hij even de controle over zijn stuur en werden we van links naar rechts doorheen het busje gekwakt en kon hij net vermijden dat we tussen een vrachtwagen en een ander microbusje geplet werden. Na een uur en een kwart waren we terug in Cairo, een half uur sneller dan in het doorgaan, maar met de daver op ons lijf. De volgende keer nemen we wel de trein of zo ;-)

Geen opmerkingen: