vrijdag 25 maart 2011

Dag 19: overigens, dit zijn onze "digs".

Eventjes een korte rondleiding door ons verblijf:


Zicht op de kamer vanuit de toegangsdeur: Groot dubbel bed, single bed tegen de lange muur (links op de foto) en single bed tegen de muur van het badkamertje (rechts op de foto).

De kamer bevindt zich in een laat-negentiende eeuws gebouw met hoge plafonds en de originele "French windows", parketvloer en "blaffeturen".

Inkomdeuren. Een wiebelig oud vehikel in de hoek doet dienst als kleerkast. Rechts op de foto ziet u een hoekje van ons schrijftafeltje.

Onderaan het dubbel bed, in het midden het eenpersoonsbed en in het hoekje werd een badkamertje gemaakt. De muren zijn bovenaan echter een meter van het plafond af open gelaten om vocht en schimmel in de kleine ruimte te vermijden.
Zo zie je maar: "ieder nadeel heb ze voordeel"!

Eindigen met het kleinste kamertje: douche (links), toilet (midden) en een hoekje van de lavabo (rechts).

De kamers worden elke dag gepoetst en voorzien van nieuw toiletpapier en verse handdoeken. En dat alles voor net geen 16 euro per nacht, ontbijt inbegrepen. Een "batje" zoals onze westerburen zouden zeggen.

donderdag 24 maart 2011

Dag 15-18: we zullen doooooooor-gaan!

De voorbije dagen waren goed gevuld met interviews en andere bezigheden. Aangezien het eeuwige verhaaltje van "we hebben die en die en die geïnterviewd" jullie waarschijnlijk al de oren uitkomt, gooi ik het vandaag over een andere boeg: een fotospecial met wat uitleg erbij - en soms ook eens "we hebben die geïnterviewd" (cf.infra).

Zondag: een piepklein katje komt ons begroeten in Borsa...jammer genoeg blijkt het blind te zijn en is er geen mamakat in de buurt. Een vrouw brengt het beestje weg
"naar een betere plaats".

Zondag: schurftige kleine katjes mogen blijkbaar wel blijven zitten...

Maandag: eerste vergadering van de nieuwe Socialistische Jeugd van Egypte.

Maandag: we hebben een nieuw adresje voor ontbijt gevonden! Hier verkopen ze VERSE- je leest het goed, tante Hélène- Belgische wafels! (Zie onderaan op de reclamefolder)

Maandag: betoging van de Turkse boeren, die hun land terug eisen van de staat.

Dinsdag: het gebouw van het ministerie van de politie staat in brand. Ik bezorg ons het beste uitkijkplekje van de stad: het terras van ons vorig hotel: Osiris.

Dinsdag: bluswerken. De politie zou zelf de brand op het dak hebben veroorzaakt, volgens het persagentschap AP.

Woensdag: we hebben een leider van het onafhankelijke leerkrachtensyndicaat geïnterviewd.

Woensdag: suikerspin, een Lobelia's hand is gauw gevuld!

zondag 20 maart 2011

Dag 11 - 14: Suez-aan-het-kanaal

De voorbije dagen zijn we druk in de weer geweest met het afnemen van interviews. Hoogtepunt was de trip naar Suez op vrijdag. Vorig jaar hadden we de microbus genomen om deze hachelijke reis te ondernemen. Na het doorstaan van menig doodsangst wegens gekke en gedrogeerde chauffeurs -vooral tijdens de nachtelijke terugtocht- besloten we deze keer op zoek te gaan naar ander transport. Daarbij leek de trein ons een logisch alternatief. Hoewel in de reisgids staat dat de trip drie tot vier uur in beslag neemt -voor een goeie 100 km is dit toch wat veel- waren we zeer verheugd op de website van de spoorwegen te ontdekken dat er een vijftal treinen per dag zijn, die er telkens een goeie twee uur over doen. Dit maakt het verschil met de bus -twee uur- en de auto of microbus- anderhalf tot twee uur- verwaarloosbaar. Toen we ook lazen dat er tweede en derde klasse rijtuigen waren, kon ons geluk al niet meer op: we zouden veilig in Suez geraken...of toch niet?... Toen we Haisam voorstelden om met de trein te gaan, keek hij ons aan alsof we gek geworden waren. "Deze trein is voor 'beesten' niet voor mensen", zei hij, en zelf onze lokale interviewee, Saoud Omar, raadde ons af de trein te nemen. Omdat we reeds wisten welk gevaar de microbus inhoudt, besloten we toch maar te kiezen voor het onbekende 'gevaar'. Haisam keek niet blij...

Aangekomen in het station bleek er inderdaad geen sprake te zijn van een tweede klasse wagon. Dan maar, zoals iedereen, in een oude kar gaan zitten. Het toilet stonk vreselijk, dus snel een plaatsje zoeken in het midden van het rijtuig dat er nog het beste voorkwam. De venstertjes waren gebarsten of gewoon verdwenen, de stoelen zaten onder het zand, de bekleding op menig plaats gescheurd of gewoon verdwenen, comfort 0...

Bemerk het vuil op de stoeltjes, op de grond en ook de kapotte vensters!

Wanneer de dinosaurus vertrok begon alles te piepen en te kraken, Haisam kon nog net een lachuitbarsting bedwingen en maakte een filmpje van mij en Brecht waarop je kan zien hoe zeer de wagon wiebelde. Een lachstuip en een huilbui lagen zeer dicht bij elkaar. Niet zeker of we dit wel zouden overleven, maakten we maar liever grapjes over de situatie.

Haisam tussen lachen en huilen.

Toch bleek de trein, behalve het oorverdovende lawaai, nog altijd beter mee te vallen dan de microbus, eens je aan het tempo, het kraken en tuuten gewoon was geworden.

In Suez konden we Saoud Omar dan interviewen en ook een vergadering bijwonen waarop werd beslist om een onafhankelijke vakbond op te richten en welke sttappen daartoe ondernomen moesten worden.

Vergadering voor de oprichting van een onafhankelijke vakbond.

Vervolgens keerden we met de laatste trein om half tien terug richting Caïro, Haisam tegen zijn zin meezeulend. We vonden de wagon terug waarmee we gekomen waren, maar hier bleek de verlichting niet te werken. Het vormde het perfecte kader voor een nachtelijke fotoshoot met hilarische beelden!

Haisam die duidelijk maakt dat Brecht de oorzaak is van het feit dat we in een beestenwagon zitten met kapotte vensters.

Artistieke foto.

Haisam-het-spook.

Op donderdagavond namen we ook reeds afscheid van ons Belgisch bezoek, aangezien we op vrijdag vroeg naar Suez vertrokken en Wim en Sofie op zaterdag om zeven uur 's morgens naar de luchthaven vertrokken. Om hun trip naar Caïro goed af te sluiten besloten we te gaan dineren in ons favoriete restaurant: El Mundo.

Ingang van het boot-restaurant.

Japans dessert: bananenbeignets met vanille-ijs, crème anglaise en chocoladefantasie.

P.S.: met de voet gaat het heel wat beter. Met de vorige post en onderstaande foto kan U zelf een voor-en-na in elkaar knutselen!

Links: pied-cassé, rechts: voetje.

Ma3a Salaama!

woensdag 16 maart 2011

Dag 7-10: en toen lagen we in panne

Lap, het moest er eens van komen, maar ik had nooit gedacht dat het in Egypte zou zijn: een gips rond mijn pootje. Eergisteren zag alles er 's morgens nog goed uit: een paar interviews gepland, Wim en Sofie goed op weg geholpen en 's avonds dan met ons vier lekker gaan eten. Onderweg naar het restaurant sloeg het noodlot toe: een hoog voetpad, twee geparkeerde auto's en een diep, donker putje en het was gebeurd. Ik verzwikte mijn enkel en hoewel het op het eerste zicht nog meeviel, zwol hij toch erg op en besloten we de volgende morgen naar het ons inmiddels bekende Anglo-American hospital te gaan om foto's te laten nemen. Gelukkig was er niks gebroken, enkel verrekt en "verschoven". Het verdict: twee weken in een halve gips.

Links: enkel met ei, rechts: enkel

Links: enkel in gips, rechts: enkel

Ondertussen draait de interviewmachine verder en hoewel een aantal mensen afzeggen, wordt dit gecompenseerd door een aantal "surprise" interviews, zoals Yusuf Abd ar-Rahman, dichter en campagneleider van El-Baradei en de zoon van de bekende preker Qaradawi. Dit was eigenlijk een interview van een Chinese journaliste waarbij Haisam als tolk moest optreden. Wij konden zo "meeliften". Yun was onderweg naar het interview een beetje achterdochtig dat we haar interview zouden kapen maar aangezien dit toch niet onze eerste keus was, hielden we ons op de achtergrond. We stelden slechts twee vragen, maar het bleken al snel de twee interessantste van het hele gesprek te zijn. Terwijl Haisam menigmaal een blik van verstandhouding met ons wisselde bij Yuns omslachtige, pseudoculturele vragen, slaakte hij een zucht van verlichting wanneer Yusuf die van ons moest beantwoorden. Zo peilden we onder andere naar het sociaal-economisch programma van de groep rond El-Baradei aangezien zij enkel in de media komen met democratische eisen. Blozend moest onze interviewee toegeven dat zo'n programma nog in de maak was en dat hij dus niet op de vraag kon antwoorden. We dreven ons lammetje als echte wolven in het nauw en wierpen op dat het ontbreken van een sociaal-economische visie misschien te wijten was aan te grote tegenstellingen op dat vlak binnen de beweging zelf. Hij gaf schoorvoetend toe dat dit het geval was, maar stelde dat wanneer iedereen zich eerst achter de democratische eisen zou scharen, de rest wel zou volgen.

Yun en Yusuf

Vandaag is er een bijeenkomst van de pas opgerichte onafhankelijke journalistenvakbond en daarna hebben we een interview met onze oude bekende Wael Tawfiq.

Ma3a salaama!


zaterdag 12 maart 2011

Dag 6: 'Zondag' in Cairo

Gisteren was het vrijdag, rustdag dus hier in Caïro. 's Morgens was het inpakken geblazen om van hotel te veranderen. Ons nieuwe verblijf ligt in hartje Wust-el-Balad (centrum van de stad). Het hotel ademt volledig de oude koloniale sfeer. Hoge plafonds, hoge deuren en oude parketvloeren. Alles is een beetje afgeleefd, maar wel netjes en onderhouden. Hier kunnen we wel een drietal weken verblijven.

Na al dat in- en uitpakken werd het tijd om eventjes een blik te werpen op wat er gaande was op het Tahrirplein. Vrijdagen zijn momenten van heviger protest, vooral na het middaggebed. Toen we daar aankwamen, zagen we al een grotere groep mensen die aan het protesteren waren. De actie stond in het teken van de eenheid tussen Kopten en Moslims. Hier en daar zagen we zelfs Koptische priesters een babbeltje houden met een aantal sympathisanten.

We ontmoetten hier ook Kareem, een jongeman waarmee we vorig jaar reeds kennis maakten. We besloten het plein te verlaten om een interview af te nemen. Toen we "het café" verlieten, liepen we twee oude bekenden tegen het lijf: Kamal Abu el-Eita en Kamal Abbas. Ik zeg wel oude bekenden, maar dit is de eerste keer dat we hen " in the flesh" ontmoetten. Vorig jaar hebben we tientallen malen proberen bellen en afspraken maken, maar steeds zonder succes. Kareem blijkt op een goed blaadje te staan met hen, en zo verkregen we nieuwe telefoonnummers waardoor we hopelijk volgende week hen eindelijk kunnen interviewen.

Nadien keerden we naar Tahrir terug, om uit te vissen wie er achter de grote, professioneel uitziende spandoeken zat. We maakten kennis met Busayna, een vrouw -duidelijk afkomstig uit de betere klasse- die een actie leidde rond de hervorming van de grondwet. Ze is de leidster van een organisatie genaamd "Egyptenaren tegen corruptie". We kregen haar nummer te pakken en zullen na het weekend een interview proberen regelen.

Hierna keerden we terug naar het hotel en verwenden onszelf -na wat tot nu toe een vruchtbare werkweek was- met een avonddiner in Nile Peking, een drijvend Chinees restaurant.


Brecht doet een Chineeske na.

Vandaag -zaterdag- komen Wim en Sofie aan in de luchthaven van Caïro. We hebben beloofd hen op te halen. Spannend wat hun eerste indruk zal zijn van de stad wanneer we van de luchthaven naar het centrum sjeezen!

donderdag 10 maart 2011

Dag 4: Waar de Maane Bleef Stille Staan

De kogel is door de Kerk: we zullen de komende 22 nachten en 23 dagen verblijven in hotel Bella Luna. Gesitueerd in een typisch 19de eeuws gebouw met hoge plafonds en houten vloeren in hartje Downtown, is dit hotel misschien al wat afgeleefd, maar heeft het wel zijn klassieke charme behouden. Morgen na check-in zullen we proberen wat foto's te nemen. Na dit heuglijke slot van een lange zoektocht, was het weer tijd om aan de arbeid te gaan. Vandaag stond een interview met een van de oude knarren van Tagammu op het programma, Husayn Abd ar-Razik is de voornamelijk secretaris-generaal van de partij. Hij kon ons op zijn typisch gedistingeerde wijze opnieuw heel wat informatie meegeven, zij het dan eerder door wat hij niet zegt dan door wat hij wel zegt. Vervolgens keerden we terug naar het hotel om cash geld op te halen en te wisselen tegen Egyptische ponden om ons verblijf in Bella Luna te bekostigen. Heel wat heen en weer geloop dus.

Na een korte rustpauze met feteer in Gad, strekten we weer onze beentjes richting Tagammu waar Haisam ons voorstelde aan zijn 'Koreaanse' kennis Yung/Suzanna. Na een kort gesprek blijkt al snel dat Yung voor China Weekly werkt en Chinese is. Een kort intermezzo waarna we naar Tawfikeyya gaan - een korte theepauze op Midan Orabi buiten beschouwing gelaten. Hier nemen we hét interview van de week af; Sabri Zaki geeft ons een andere kijk op de revolutie en de verschillende facties die er aan deelnemen. Dit luidde het einde in van deze vruchtbare dag.


Feteer met fruit in Gad [spreek uit kèt]

Gisterenavond sloten we gezellig af met een bezoekje aan Zamalek en Anne-Marie, de huisgenote van Brecht in 2009. Een heel joviale dame die intussen werkt voor een overheidsinstantie en het heel lastig vindt de protocolregels na te leven; zeker wanneer je in acht neemt dat ze tot voor vorig jaar in een NGO werkte. Op onze terugweg naar huis passeerde de taxi voorbij Midan Tahrir. Het plein was volledig ontruimd. In de namiddag hadden we reeds gemerkt dat het leger pogingen ondernam om de sit-in die nog steeds plaatsvond op te doeken. Mensen kwamen ons toen al in de winkelstraat Talat Harb toegesneld met afgebroken tentjes en dekens, wat ons deed afzien van ons plan om de metro in Tahrir te nemen. Op dat moment was het nog niet duidelijk wie er achter de ontruiming van het plein zat. Vandaag weten we dat het een combinatie was van leger en staatsveiligheid in burger.


Het leger is nog steeds omnipresent in het centrum van de stad

Het wordt steeds duidelijker dat het regime - wie dat nu ook moge zijn - er alles aan doet om al hetgene dat naar de revolutie verwijst te ontmantelen. Zo zagen we vandaag ook, opnieuw in Talat Harb, militairen eigenaars van kraampjes met revolutionaire memorabilia aansporen om hun biezen te pakken. Het wordt afwachten hoe dit alles zal uitdraaien.


Pantservoertuig bij de Beurs/Borsa

woensdag 9 maart 2011

Dag 3: internationale vrouwendag

Gisteren-dinsdag- internationale vrouwendag. Vol verwachting trekken we in de namiddag naar Tahrir. Wanneer we daar aankomen, blijkt de demonstratie toch niet zo groot als ik had gedacht. Het typische scenario speelt zich opnieuw af: de aanwezige vrouwen behoren tot de rijkere middenklasse, arbeidersvrouwen -toch op het appèl tijdens de revolutie- zijn de grote afwezige. Gelukkig kunnen we wel een surprise-interview afnemen met Nawla Derwish, iemand van een vrouwenorganisatie. We lopen nadien eventjes rond in het tentenkamp in het midden van het plein, vooraleer we ons naar Tagammu begeven om het halve interview van maandag verder te zetten.


Internationale vrouwendag op Tahrir

Burgers regelen zelf het verkeer op Tahrir

In de voormiddag hebben we onze zoektocht naar geschikte logies verder gezet. De hostel lijkt in orde te zijn, maar de kamer is nogal donker. Het enige venster kijkt uit op een luchtkoker tussen een aantal gebouwen. Niet ideaal dus om de rest van onze tijd hier door te brengen, maar we houden het als een mogelijke optie in het achterhoofd. Nadien besluiten we nog twee andere hostels te bezoeken: vies, vuil en vreemd zijn de kernwoorden daar. Geen succes dus.

Onderweg kwamen we regelmatig tank-posten tegen!

We zoeken nog steeds verder en vandaag -woensdag- zal Haisam ons twee appartementen laten zien. We houden ons hart al vast! Het motto is hier niet: betaal wat meer en vind iets proper, eerder: als het vuil is kan je wat van de prijs af doen. Zucht. Het scenario van vorig jaar lijkt zich te herhalen: een moeilijke onderneming! Zelf hebben we ook een afspraak gemaakt om deze avond om zeven uur een flat in Dokki te gaan bekijken. Om acht uur brengen we een bezoekje aan Ann-Marie, de Canadees-Egyptische waar Brecht vorig jaar een kamer huurde. Jammer genoeg is de kamer nu bezet.

Gisteren-dinsdag- is het halve interview dan toch niet doorgegaan, aangezien onze tolk te laat was. Het interview met Wael Tawfiq ging wel door, zo hadden we toch opnieuw ons mooi dagelijks gemiddelde bereikt. In Tagammu hebben we ook een nieuw vriendje gemaakt: Mohy. Een gekke jonge man die met handen en voeten een uur lang ons probeerde duidelijk te maken in het Arabisch dat hij in juni trouwt en dat we naar het feest mogen komen. "Gek als een achterdeur" is hier een toepasselijke uitspraak!

We doen vandaag opnieuw schietgebedjes dat we logies vinden. We konden gisteren nog een nacht bijboeken in Osiris, waardoor we wat uitstel van executie kregen, maar nu komt het vuurpeloton wel erg dichtbij.

dinsdag 8 maart 2011

Dag 2: en toen was er al een "feestje"

Gisteren zijn we goed gestart met twee (en een half) interviews: ons ideale gemiddelde per dag! We hebben natuurlijk wel een beetje "vals" gespeeld, aangezien één van de twee met Haisam Hassan was, onze tolk en goede vriend. Toch kon hij ons al wat sappige details meedelen over de rol die Tagammu heeft gespeeld tijdens de revolutie en hoe het er op het Tahrirplein aan toe ging. Het interview vond plaats op een door ons erg geliefde locatie: Borsa, het grootste openluchtcafé van de stad. Het is er steeds aangenaam vertoeven op het terras, ook al staan er in één straatje nog steeds twee tanks en proberen de cafébazen altijd wat meer aan te rekenen aan "verse" toeristen. De revolutie heeft echter nog niet veel verandering gebracht voor de armsten hier: bedelaars komen precies nog in grotere aantallen zakdoekjes "verkopen" aan de theeslurpers.


Links: Haisam, rechts: Brecht in Borsa

Het tweede interview ging door op de partij zelf, met een partijlid dat we intussen "de Spanjaard" zijn gaan noemen: een ietwat triestige figuur die wel grootse plannen heeft voor Egypte, maar vooral op een utopische manier probeert zijn point of view mee te geven aan ons. Hij vertelde ons hoe er op 25 januari- de eerste dag van de protesten- om tien uur 's morgens nog niemand op straat was en pas vanaf één uur in de namiddag iedereen naar het intussen wereldberoemde plein trok. Dit verbaast ons echter niets, het Egyptische tempo al wat kennende. Vooral zijn verhalen over de grote solidariteit tussen de mensen zijn prachtige korte anekdotes om in Brechts doctoraat op te nemen.

's Avonds blijkt er een verjaardagsfeestje plaats te vinden voor Yasmine, de immer goedlachse journaliste van Al-Ahali, de partijkrant. We besluiten onze voorraad Belgische chocolade aan te boren om haar een cadeautje mee te brengen. Voor het feestje staat nog een interview gepland met iemand van de Giza-afdeling.

Terug in Tagammu blijkt mijn vermoeden weer meer dan waar te zijn: wanneer er gezegd wordt "feestje om vijf uur", bedoelen ze eigenlijk "feestje om zeven uur". Geen probleem voor ons deze keer, want dit geeft ons wat tijd om nog het interview met de Gizaman af te nemen...of toch niet? Halverwege het interview wordt alles door Ahmed Belal platgelegd: er moet eerst gefeest worden. Het klassieke scenario speelt zich af: een grote taart van El-Abd wordt binnengebracht en op een tafel gezet. Vervolgens gaat iedereen er rond staan met een vuurwerkstokje in de hand om "happy birthday" in het Arabisch te kwelen. Intussen heeft Haisam vijf keer met zijn vingers in de chocolade gezeten en heeft iemand al het fruit van de taart reeds opgegeten. Dan wordt de taart in stukjes "gekapt" en krijgt iedereen een plastieken bordje met een "veeg" taart, wat zoetjes en zoutjes. Geen probleem!

In Cairo weten de mensen al dat deze stokjes kankerverwekkend zijn: we houden ze dus in de handjes en zetten ze niet op de taart!

De jarige Yasmine, in het groen. Onderaan heeft Haisam reeds eventjes aan de chocolade "gevoeld".

We besluiten het interview morgen verder te zetten, want we gaan deze avond nog naar een appartement kijken. Spannend! ...Of niet?...

Niet dus: het blijkt een vuil en smerig kot te zijn, waar ik mijn best moet doen om niet gillend buiten te lopen. De Nigeriaanse eigenaar die de kamer verhuurt, ziet er al sjofel uit als hij ons komt halen aan het afspreekpunt. Toch maar even gaan kijken, denken we, de man heeft waarschijnlijk gewoon al zijn avondplunje aan en is misschien vermoeid van een lange werkdag. Niet dus. Hij vertelt ons dat hij nog maar zeven weken in de flat verblijft. Ik kan bijna niet geloven dat iemand op zo'n korte tijd zo een warboel kan maken van een appartement. Ik wens zijn Duitse roommate veel succes!

We passeren nog even voorbij het Tahrirplein, waar een beperkte demonstratie nog steeds plaats vindt. We proberen wat foto's te nemen, maar het is te donker. Dan maar richting hotel.

Donkere foto van Tahrir.

Vandaag besluiten we in te gaan op een tip van iemand van Cairo Scholars: er is een hostel in het centrum van de stad die ons misschien een discount wil geven voor een langer verblijf, aangezien het toerisme hier nog niet echt terug op gang is gekomen.

Duimen maar!

Vele groetjes,
Lobelia

maandag 7 maart 2011

Dag 1: Egypt today

Na een vlotte vlucht en een bobbelige landing eindelijk terug in Cairo. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden hebben hier wel wat zaken veranderd. Zo heeft ons allerlieflijkste hotel Osiris maatregelen genomen om haar bezoekers een aangenaam en vooral veilig verblijf te bezorgen. Getuige daarvan zijn de nieuw aangelaste ijzeren grendels aan de liftdeuren.

Het ziet er robuust en degelijk uit, maar verfijning en esthetiek waren duidelijk de eerste slachtoffers

We zijn ook heel trots op onze eigen kleine protestgroep aan de deur van het hotel. Deze jongeren voeren actie tegen een afdeling van de staatsveiligheid en proberen hun medestanders te bevrijden uit de gevangenis. De beste oplossing daartoe zien ze in het platbranden van de keet, hopelijk nàdat ze hun vriendjes hebben verlost...

Morgen wordt ongetwijfeld een boeiende dag: een bezoekje aan Tagammu en Haisam en Fatma staat op het programma.

Vermoeide en vliegtuigairco-uitgedroogde groetjes,

Lobelia