zondag 20 maart 2011

Dag 11 - 14: Suez-aan-het-kanaal

De voorbije dagen zijn we druk in de weer geweest met het afnemen van interviews. Hoogtepunt was de trip naar Suez op vrijdag. Vorig jaar hadden we de microbus genomen om deze hachelijke reis te ondernemen. Na het doorstaan van menig doodsangst wegens gekke en gedrogeerde chauffeurs -vooral tijdens de nachtelijke terugtocht- besloten we deze keer op zoek te gaan naar ander transport. Daarbij leek de trein ons een logisch alternatief. Hoewel in de reisgids staat dat de trip drie tot vier uur in beslag neemt -voor een goeie 100 km is dit toch wat veel- waren we zeer verheugd op de website van de spoorwegen te ontdekken dat er een vijftal treinen per dag zijn, die er telkens een goeie twee uur over doen. Dit maakt het verschil met de bus -twee uur- en de auto of microbus- anderhalf tot twee uur- verwaarloosbaar. Toen we ook lazen dat er tweede en derde klasse rijtuigen waren, kon ons geluk al niet meer op: we zouden veilig in Suez geraken...of toch niet?... Toen we Haisam voorstelden om met de trein te gaan, keek hij ons aan alsof we gek geworden waren. "Deze trein is voor 'beesten' niet voor mensen", zei hij, en zelf onze lokale interviewee, Saoud Omar, raadde ons af de trein te nemen. Omdat we reeds wisten welk gevaar de microbus inhoudt, besloten we toch maar te kiezen voor het onbekende 'gevaar'. Haisam keek niet blij...

Aangekomen in het station bleek er inderdaad geen sprake te zijn van een tweede klasse wagon. Dan maar, zoals iedereen, in een oude kar gaan zitten. Het toilet stonk vreselijk, dus snel een plaatsje zoeken in het midden van het rijtuig dat er nog het beste voorkwam. De venstertjes waren gebarsten of gewoon verdwenen, de stoelen zaten onder het zand, de bekleding op menig plaats gescheurd of gewoon verdwenen, comfort 0...

Bemerk het vuil op de stoeltjes, op de grond en ook de kapotte vensters!

Wanneer de dinosaurus vertrok begon alles te piepen en te kraken, Haisam kon nog net een lachuitbarsting bedwingen en maakte een filmpje van mij en Brecht waarop je kan zien hoe zeer de wagon wiebelde. Een lachstuip en een huilbui lagen zeer dicht bij elkaar. Niet zeker of we dit wel zouden overleven, maakten we maar liever grapjes over de situatie.

Haisam tussen lachen en huilen.

Toch bleek de trein, behalve het oorverdovende lawaai, nog altijd beter mee te vallen dan de microbus, eens je aan het tempo, het kraken en tuuten gewoon was geworden.

In Suez konden we Saoud Omar dan interviewen en ook een vergadering bijwonen waarop werd beslist om een onafhankelijke vakbond op te richten en welke sttappen daartoe ondernomen moesten worden.

Vergadering voor de oprichting van een onafhankelijke vakbond.

Vervolgens keerden we met de laatste trein om half tien terug richting Caïro, Haisam tegen zijn zin meezeulend. We vonden de wagon terug waarmee we gekomen waren, maar hier bleek de verlichting niet te werken. Het vormde het perfecte kader voor een nachtelijke fotoshoot met hilarische beelden!

Haisam die duidelijk maakt dat Brecht de oorzaak is van het feit dat we in een beestenwagon zitten met kapotte vensters.

Artistieke foto.

Haisam-het-spook.

Op donderdagavond namen we ook reeds afscheid van ons Belgisch bezoek, aangezien we op vrijdag vroeg naar Suez vertrokken en Wim en Sofie op zaterdag om zeven uur 's morgens naar de luchthaven vertrokken. Om hun trip naar Caïro goed af te sluiten besloten we te gaan dineren in ons favoriete restaurant: El Mundo.

Ingang van het boot-restaurant.

Japans dessert: bananenbeignets met vanille-ijs, crème anglaise en chocoladefantasie.

P.S.: met de voet gaat het heel wat beter. Met de vorige post en onderstaande foto kan U zelf een voor-en-na in elkaar knutselen!

Links: pied-cassé, rechts: voetje.

Ma3a Salaama!

1 opmerking:

Dr Tho zei

Vreemd, de belichting op de trein zou beter moeten geweest zijn na zo'n japans dessert...
;)