dinsdag 8 maart 2011

Dag 2: en toen was er al een "feestje"

Gisteren zijn we goed gestart met twee (en een half) interviews: ons ideale gemiddelde per dag! We hebben natuurlijk wel een beetje "vals" gespeeld, aangezien één van de twee met Haisam Hassan was, onze tolk en goede vriend. Toch kon hij ons al wat sappige details meedelen over de rol die Tagammu heeft gespeeld tijdens de revolutie en hoe het er op het Tahrirplein aan toe ging. Het interview vond plaats op een door ons erg geliefde locatie: Borsa, het grootste openluchtcafé van de stad. Het is er steeds aangenaam vertoeven op het terras, ook al staan er in één straatje nog steeds twee tanks en proberen de cafébazen altijd wat meer aan te rekenen aan "verse" toeristen. De revolutie heeft echter nog niet veel verandering gebracht voor de armsten hier: bedelaars komen precies nog in grotere aantallen zakdoekjes "verkopen" aan de theeslurpers.


Links: Haisam, rechts: Brecht in Borsa

Het tweede interview ging door op de partij zelf, met een partijlid dat we intussen "de Spanjaard" zijn gaan noemen: een ietwat triestige figuur die wel grootse plannen heeft voor Egypte, maar vooral op een utopische manier probeert zijn point of view mee te geven aan ons. Hij vertelde ons hoe er op 25 januari- de eerste dag van de protesten- om tien uur 's morgens nog niemand op straat was en pas vanaf één uur in de namiddag iedereen naar het intussen wereldberoemde plein trok. Dit verbaast ons echter niets, het Egyptische tempo al wat kennende. Vooral zijn verhalen over de grote solidariteit tussen de mensen zijn prachtige korte anekdotes om in Brechts doctoraat op te nemen.

's Avonds blijkt er een verjaardagsfeestje plaats te vinden voor Yasmine, de immer goedlachse journaliste van Al-Ahali, de partijkrant. We besluiten onze voorraad Belgische chocolade aan te boren om haar een cadeautje mee te brengen. Voor het feestje staat nog een interview gepland met iemand van de Giza-afdeling.

Terug in Tagammu blijkt mijn vermoeden weer meer dan waar te zijn: wanneer er gezegd wordt "feestje om vijf uur", bedoelen ze eigenlijk "feestje om zeven uur". Geen probleem voor ons deze keer, want dit geeft ons wat tijd om nog het interview met de Gizaman af te nemen...of toch niet? Halverwege het interview wordt alles door Ahmed Belal platgelegd: er moet eerst gefeest worden. Het klassieke scenario speelt zich af: een grote taart van El-Abd wordt binnengebracht en op een tafel gezet. Vervolgens gaat iedereen er rond staan met een vuurwerkstokje in de hand om "happy birthday" in het Arabisch te kwelen. Intussen heeft Haisam vijf keer met zijn vingers in de chocolade gezeten en heeft iemand al het fruit van de taart reeds opgegeten. Dan wordt de taart in stukjes "gekapt" en krijgt iedereen een plastieken bordje met een "veeg" taart, wat zoetjes en zoutjes. Geen probleem!

In Cairo weten de mensen al dat deze stokjes kankerverwekkend zijn: we houden ze dus in de handjes en zetten ze niet op de taart!

De jarige Yasmine, in het groen. Onderaan heeft Haisam reeds eventjes aan de chocolade "gevoeld".

We besluiten het interview morgen verder te zetten, want we gaan deze avond nog naar een appartement kijken. Spannend! ...Of niet?...

Niet dus: het blijkt een vuil en smerig kot te zijn, waar ik mijn best moet doen om niet gillend buiten te lopen. De Nigeriaanse eigenaar die de kamer verhuurt, ziet er al sjofel uit als hij ons komt halen aan het afspreekpunt. Toch maar even gaan kijken, denken we, de man heeft waarschijnlijk gewoon al zijn avondplunje aan en is misschien vermoeid van een lange werkdag. Niet dus. Hij vertelt ons dat hij nog maar zeven weken in de flat verblijft. Ik kan bijna niet geloven dat iemand op zo'n korte tijd zo een warboel kan maken van een appartement. Ik wens zijn Duitse roommate veel succes!

We passeren nog even voorbij het Tahrirplein, waar een beperkte demonstratie nog steeds plaats vindt. We proberen wat foto's te nemen, maar het is te donker. Dan maar richting hotel.

Donkere foto van Tahrir.

Vandaag besluiten we in te gaan op een tip van iemand van Cairo Scholars: er is een hostel in het centrum van de stad die ons misschien een discount wil geven voor een langer verblijf, aangezien het toerisme hier nog niet echt terug op gang is gekomen.

Duimen maar!

Vele groetjes,
Lobelia

1 opmerking:

Dr Tho zei

"duim" (zonder chocolade aan)